Ένα αληθινό αριστούργημα στον χώρο του ψυχολογικού horror,με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας ,που φέρει την υπογραφή του Shinji Mikami. Είναι ακριβώς ό,τι περιμένει ένας φαν του είδους του: μυστηριώδες, σκοτεινό, βίαιο, αποκρουστικό, σαδιστικό. Πραγματικά, σαν αντίπαλος, ο Ruvik, είναι μία διαβολική μεγαλοφυϊα και η ιστορία του, την οποία γνωρίζουμε όσο προχωράμε στο παιχνίδι πολύ ενδιαφέρουσα. Οι χαρακτήρες είναι σοβαροί, μυστηριώδεις ή εξωπραγματικοί(όπως πχ η Τατιάνα και ο ένοικος του διπλανού δωματίου στο safe place του Beacon Mental Hospital) λιγομίλητοι, με κρυφά κίνητρα κάποιοι και οι διάλογοι πολύ μετρημένοι, χωρίς χιούμορ, κάτι που αξιολογείται θετικά σε αυτό το είδος παιχνιδιών. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει ακόμη πιο μυστηριώδες το The Evil WIthin, μαζί με ένα ακόμη στοιχείο: δεν παίρνουμε ποτέ τις απαντήσεις που θέλουμε, ούτε καν στο τέλος του παιχνιδιού. Μας αφήνονται ερωτηματικά- που καλύπτει ,το κακοφτιαγμένο, δυστυχώς, DLC(..). Αυτό το παιχνίδι ,σε σχέση με άλλα του είδους του, συνδυάζει αρμονικά τον τρόμο με την δράση, χωρίς να έχει ένα ανισόρροπο αποτέλεσμα. Η μεγάλη ποικιλία των αντιπάλων και η φαντασία στον σχεδιασμό τους, αποδεικνύει πόσο σοβαρή δουλειά έγινε από τους σχεδιαστές.
Είναι μία αληθινή κόλαση στο akumu, αλλά είναι παράλληλα και ένα πραγματικό επίτευγμα, για οποίον τα καταφέρει. Στα όμορφα safe rooms ,θα απολαύσετε την απαλή μουσική(clair de lune), παίρνοντας μία ανάσα, ετοιμάζοντας την επόμενή σας κίνηση.
Ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει αυτό το παιχνίδι είναι η έλλειψη καλού χειρισμού με τα όπλα και το ότι κανείς πρέπει να βασιστεί αποκλειστικά στο agony crossbow και στα bolts ,για να τερματίσει το παιχνίδι, στα πιο μεγάλα επίπεδα δυσκολίας.
Το αδικαιολόγητα πολύ αίμα ,που τινάζεται παντού στο σώμα του Sebastian ,μαζί με τους βίαιους θανάτους του(διαμελισμός), είναι ένα στοιχείο υπερβολής του παιχνιδιού, αλλά μάλλον ,κατά κάποιον τρόπο, ταιριάζει με την όλη ατμόσφαιρα του τρόμου και του θανάτου. Αν υπήρχε κάποια επιλογή να αποκρύπτονταν οι υπερβολικά βίαιες σκηνές, θα ήταν καλό.
Τα γραφικά είναι κάπως μουντά, διακρίνει κανείς μία έλλειψη καθαρότητας στην εικόνα, αλλά να μη ξεχνάμε πως πρόκειται για παιχνίδι δεκαετίας πλέον.
Επιπλέον, από το level 11 και μετά, το παιχνίδι αποκτά έναν διαφορετικό χαρακτήρα, γίνεται κάπως λιγότερο ενδιαφέρον, με μάχες σε ανοικτούς και ολοφώτεινους χώρους, που θυμίζουν βομβαρδισμένη πόλη.
Τέλος, μη το σκεφτείτε πολύ, σε μία χαμηλή τιμή αγοράστε το! Είναι από τα πρώτα στο είδος του. Μακράν καλύτερο από το The Evil Within 2.

Το Evil Within είναι γεμάτο τρομακτικά πλάσματα που απολαμβάνουν κάθε ευκαιρία για να σας καθαρίσουν. Υπάρχουν τα αόριστα ανθρώπινα τέρατα που πλημμυρίζουν τα αρχικά chapters, αλλά καθώς το Game προχωράει, είστε απέναντι σε όλο και πιο δύσκολους εχθρούς. Όμως σε όποιο σημείο σημείο και αν βρίσκεστε, ο κίνδυνος να σας καθαρίσουν είναι μεγάλος. Το Evil Within είναι μια βίαιη εμπειρία όπου η παραμικρή απώλεια συγκέντρωσης μπορεί να σας μετατρέψει σε ένα λουτρό σπλάχνων στο έδαφος.

Kάνει αξιοσημείωτη δουλειά στο να σας ωθεί στα όρια σας, αλλά υπάρχουν στιγμές που περνάει αυτό το όριο και χαλάει πολύ την Gaming εμπειρία. Ένας από τους μεγαλύτερους ενόχους του προβλήματος είναι το σύστημα autosave , ένα φανταστικό και απρόβλεπτο πράγμα που δεν φαίνεται να συμπεριφέρεται από συνεπή λογική. Καταγράφει γενικά την πρόοδό σας μετά από μείζονες συναντήσεις, αλλά υπάρχουν φορές που εξοικονομεί τη μέση μάχη, χωρίς προφανή λόγο και άλλοι όταν έχει περάσει τόσο πολύ ώρα από τότε που είδατε το μικρό εικονίδιο στην οθόνη σας, που αισθάνεστε σαν να είστε σε μια έρημο, ψάχνοντας νερό, καταραμένος από τον ήλιο και την οδυνηρή του σκληρότητα. Συχνά βρίσκεστε να παίζετε ξανά και ξανά σε ορισμένες εκτάσεις χωρίς σαφή λόγο, καθώς η εντυπωσιακή ατμόσφαιρα του παιχνιδιού γίνεται λιγότερο ενδιαφέρουσα κάθε φορά. (Σημείωση: υπάρχει ένα σύστημα Manual Save, αλλά είναι προσβάσιμο μόνο στην αρχή κάθε chapter, πράγμα που σημαίνει ότι όσο περισσότερο προχωράτε, τόσο περισσότερο οδηγείτε τον εαυτό σας στις ιδιοτροπίες του autosave.)

Ξεκιναω με τα της ιστοριας η οποια ειναι τυπικη με μερικες καλες στιγμες γραφοντας πως αν την αφησετε στην ακρη και δεν σας ενοχλει αυτο, πραγματικα θα απολαυσετε ενα απο τα καλυτερα action horror παιχνιδια της κατηγοριας.

Το παιχνιδι στα αρχικα chapters θυμιζει Resi 4, αλλα οσο προχωραει παιζει με την ψυχολογια του παικτη και θυμιζει και εντονα την σειρα Silent Hill. Αυτο ομως που το κανει να διαφερει απο τα αλλα survival της κατηγοριας, ειναι οτι πραγματικα εδω και οι πιο απλες μαχες ειναι δυσκολες, καθως οι εχθροι αλλα και κυριως τα Boss "πεφτουν" δυσκολα λογο οτι το παιχνιδι σου δινει λιγα πυρομαχικα, κατι το οποιο μπορει να δυσκολεψει καποιους αρχικα, αλλα εμενα μου αρεσε πολυ αυτο. Γενικα το gameplay - gunplay του ειναι πολυ αρτιο στην δομη του.

Στα τεχνικα του παιχνιδιου, καποια θεματακια με τα frames τα εχει στο PS4 (τουλαχιστον στα αρχικα chapters) και η καμερα ειναι λιγο δυσχρηστη αλλα συνηθιζεται μετα απο λιγο. Επισης να προσθεσω και να πω οτι υπαρχει update για το παιχνιδι που σου δινει επιλογη αν θες να παιξεις χωρις τις γνωστες μαυρες μπαρες που ειχε στην αρχικη του εκδοση, λες και εβλεπες ταινια.

Τελος οσον αφορα την διαρκεια το παιχνιδι χωριζεται σε 15 chapters με ενα μεσο ορο περιπου 15 με 17 ωρες σαν πρωτο playthrough στο survival επιπεδο δυσκολιας (τοσο πηρε περιπου εμενα).
Αααα και να πω, πως εχει παρα πολυ καλη μουσικη - ηχητικη επενδυση που σε κραταει στην τσιτα, το οποιο ειναι ενα μεγαλο συν στα horror παιχνιδια.

Γενικα οσοι ειστε φαν του ειδους αγοραστε με κλειστα ματια, ειδικα σε αυτη την τιμη τα αξιζει τα λεφτα του. Δεν ειναι τυχαιο οτι απο πισω δουλεψε ο μεγαλος Shinji Mikami "πατερας" των Resident Evil, οποτε καταλαβαινετε γιατι παιχνιδι μιλαμε.