Επικράτησε ένα συγκεκριμένο σενάριο: ότι δήθεν τα κράτη χειρίζονταν τα οικονομικά τους με ανευθυνότητα. Γι’ αυτό τέλειωσαν τα χρήματα. Έτσι έπρεπε να κάνουν οικονομία και όλοι μαζί να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι. Έπρεπε να μπει ένα τέλος στη νοσηρή οικονομία του χρέους. Αυτή ήταν πραγματικά μια εκπληκτική τρίπλα στην όλη συζήτηση, καθώς μετά το οικονομικό κραχ του 2008 σχεδόν κανείς δεν έριχνε την ευθύνη για την κρίση στα κράτη. Τότε ήταν σε όλους σαφές ότι οι τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είχαν κάνει κακή διαχείριση, είχαν λεηλατήσει κανονικά, είχαν συσσωρεύσει το ένα ρίσκο πάνω στο άλλο, κυριολεκτικά είχαν φτιάξει έναν πύργο από τραπουλόχαρτα ο οποίος γινόταν ολοένα και πιο ασταθής, μέχρι που κατέρρευσε.