Ο ΑΝΤΏΝΗΣ ΒΑΡΈΘΗΚΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΈΝΕΙ τον παππού. Ενώ ήξερε πως δεν ήταν ποτέ στην ώρα του, δεν έλεγε να το πάρει απόφαση. Κάθε βράδυ που τον αποχαιρετούσε, εκείνος του έλεγε: «Αύριο στις πέντε με πέντε και πέντε», ποτέ όμως δεν εμφανιζόταν πριν από τις πέντε και μισή. Τώρα ήταν έξι παρά είκοσι κι ο παππούς… άφαντος. «Να δούμε τι δικαιολογία θα βρει πάλι» συλλογίστηκε ο Αντώνης. Πως ήταν μεγάλος ψεύτης ο παππούς, το ήξερε. Σαν τον βαρόνο Μινχάουζεν. Ο Μινχάουζεν είχε γίνει διάσημος σ’ όλο τον κόσμο για τις ψευτιές του. Ο παππούς όμως ούτε βαρόνος ήταν, ούτε θα γινόταν γνωστός στα πέρατα της γης για τα ψέματά του. Το περίεργο βέβαια ήταν πως οι ιστορίες που σκαρφιζόταν έβγαιναν πολλές φορές αληθινές, κι έτσι ο Αντώνης αναγκαζόταν να τον πιστεύει. Μα εκείνη που τον πίστευε πάντα, ό,τι και να της έλεγε, ήταν η Λαρίσα, η Ρωσίδα οικιακή βοηθός που ερχόταν στο σπίτι τους, μα πήγαινε και στο σπίτι του παππού.

Η Λαρίσα τον λάτρευε. Κύριο παππού τον έλεγε, κι εκείνος τη φώναζε Λάρα, σαν την ηρωίδα του Δόκτορα Ζιβάγκο, μιας ταινίας με ρωσική υπόθεση, που του άρεσε πολύ. Μερικά απ’ αυτά που έλεγε ο παππούς πως του είχαν συμβεί τα ’γραφε η εφημερίδα την επόμενη μέρα ή τα έδειχναν στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Όχι βέβαια όπως ακριβώς τους τα είχε πει εκείνος, μα έμοιαζαν τόσο, που όλοι πίστευαν πως ο παππούς τα είχε ζήσει. Όπως εκείνη τη φορά που είχε αργήσει πολύ και κατέφτασε μ’ ένα τσιρότο στο κεφάλι. Για μια στιγμή ο Αντώνης είχε πιστέψει πως το κόλλησε επίτηδες, για να δικαιολογήσει την αργοπορία του. Από κάτω όμως διακρινόταν ξεραμένο αίμα. Μα κι αυτό βέβαια μπορεί να ήταν από κόκκινο μαρκαδόρο – όλα να τα περιμένεις από τον παππού.