Μες στου Αιγαίου τα νερά
Το περασμένο καλοκαίρι σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου εντυπωσιάστηκα από ένα μεγάλο πολυτελέστατο γιοτ που άραξε στο λιμάνι κι έκανε τα βλέμματα όλων να στραφούν πάνω του. Δίπλα στο γιοτ, στην προκυμαία, έπαιζαν ξυπόλυτα παιδάκια, παιδιά προσφύγων…
Αυτό ήταν. Μια στιγμή, ένα κοίταγμα.
Κι ο χρόνος σταμάτησε να μετράει για μένα.
Βούτηξα σε μια Θάλασσα-φωτιά, στην ιστορία της ζωής του Ορέστη. Βούτηξα και στη ζωή της Ηλιάνας. Κι οι δύο ήρωές μου με βοήθησαν να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου. Με τα ελαττώματά μου, τις ανασφάλειές μου.
Γράφω και ξαναγράφω για τον ρόλο της οικογένειας στην ανατροφή του παιδιού, για τον πολύτιμο ρόλο της μητέρας.
Σε μια εκδήλωση για το μυθιστόρημά μου Δυο φιλιά για την Αμέλια, μια αναγνώστρια, ορφανή από μητέρα, με ρώτησε αν το παρελθόν επηρεάζει το μέλλον. Αν τελικά είναι αυτό που το προδιαγράφει. Άραγε τα ορφανά παιδιά, τα παιδιά με γονείς αδιάφορους έχουν μέλλον; Είναι ομαλή η συναισθηματική κι η ψυχολογική ανάπτυξή τους;
Ο Ορέστης κι η Ηλιάνα. Ένα αγόρι, ένα κορίτσι.
Υπάρχει μέλλον γι’ αυτά τα αθώα, ευάλωτα πλάσματα;
Πολλοί άνθρωποι δεν είναι γεννημένοι για γονείς. Πολλά παιδιά δε γνωρίζουν την αγνή, μεγαλόψυχη αγάπη μιας μάνας. Δεν τους αγκαλιάζουν η τρυφερότητα, η στοργή, η ασφάλεια. Και τότε; Τι γίνεται τότε;
Τι βιώματα κουβαλάει ένα παιδί που έχει μεγαλώσει χωρίς μητέρα ή πατέρα, με απορριπτικούς ή αδιάφορους γονείς;
Η απόρριψη είναι μια μορφή απώλειας. Το παιδί δεν ξέρει πώς να την αντιμετωπίσει. Μήπως τελικά βρίσκει τον δρόμο μόνο του, μήπως αντλεί όλα όσα έχει ανάγκη από κάποια άλλα άτομα που στέκονται κοντά του και συμβάλλουν στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του; Βοηθούν οι αναμνήσεις του; Τα αρώματα της καρδιάς του; Ο ίδιος του ο πόνος, που καταφέρνει να τον μεταμορφώσει σε αγκαλιά;
