Μόλις όμως έφτασα κάτω, το θέαμα που αντίκρισα με έκανε να αναθαρρήσω: το βασίλειο του βυθού απλωνόταν μπροστά μου μεγαλόπρεπο και συναρπαστικό. Τοπία με βλάστηση και βραχώδεις περιοχές αποτελούσαν τον χώρο όπου ζούσαν αμέτρητα θαλάσσια όντα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχαν τόσα είδη σε τέτοια ποικιλία σχημάτων και μεγεθών. Η μαγεία πάλι των χρωμάτων ήταν κάτι ασύλληπτο. Και το πιο εκπληκτικό: ενώ όλος αυτός ο απέραντος κόσμος βρισκόταν σε διαρκή κίνηση, δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος· απόλυτη σιωπή. Ξαφνικά, ένα τεράστιο χταπόδι βγήκε από το θαλάμι του και μια απειλητική σμέρνα ξετρύπωσε από έναν βράχο, για να αρχίσουν τον αγώνα της επιβίωσής τους σε έναν κόσμο ανελέητο, όπου «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».