Αρχικά φαίνεται πολύ ενδιαφέρον σαν game. Στη συνέχεια γίνεται πολύ μονότονο γιατί κάνεις τα ίδια και τα ίδια. Η αυτορρυθμιζόμενη κάμερα χωρίς να δίνεται η δυνατότητα να ρυθμιστεί από τον χρήση παρά μόνο στιγμιαία στο συγκεκριμένο παιχνίδι είναι ό,τι πιο σπαστικό υπάρχει. Εξάντλησε πολύ γρήγορα την υπομονή μου εξού και η χαμηλή βαθμολογία που του έδωσα.

Θα μιλησω με γριφους, διοτι και τα μειονεκτηματα αυτου του παιχνιδιου-τεχνης ειναι ταυτοχρονα και η ομορφια του.
1) Ολα δεν ειναι για ολους.
2) Η τεχνη-εμπειρια θελει γνωσεις και φυσικα αντιληψη.
Γι αυτο υπαρχουν παιχνιδια που ισως να εχουν περισσοτερο ενδιαφερον, οπως να γδερνεις το ελαφι και να καβαλας ασκοπα το αλογο σου για ωρες, να φορας κολαν και να περιφερεσαι απο κτιριο σε κτιριο,
να σφαζεις με τσεκουρια τους ιδιους αντιπαλους εκαντονταδες φορες με διαφορετικο level...κτλ κτλ

Φοβερη ατμοσφαιρα σε συνδιασμο με τη μουσικη του , σε κανει να νιωθεις ενα ριγος καθε φορα που παιζεις. Το λατρεψα το παιχνιδι απο τη μερα που βγηκε . Καταφερνει και σου δημιουργει αναμεικτα συναισθηματα απο τη στιγμη μεχρι το τελος .10/10

Για κάποιους είναι νοσταλγία λόγω του ps2 release. Είσαι μόνος σου σε έναν κόσμο και πρέπει απλά να σφάξεις 16 κολοσσούς. δεν υπάρχουν άλλοι εχθροί μόνο οι αρχηγοί. κάθε φορά που κατεβάζεις έναν τηλεμεταφέρεσαι στον αρχικό ναό και για να οδηγηθείς στον επόμενο αρχηγό ανεβαίνεις στο άλογο, κρατάς το σπαθί στον αέρα και μια δέσμη φωτός σε οδηγεί στον αρχηγό. Αν το κάνεις 16 φορές τελείωσες. Είμαι μεγάλος dark souls fan, μερικοί κολοσσοί είχαν αρκετό ενδιαφέρον αλλά μέχρι εκεί. Η ταπεινή μου γνώμη για το παιχνίδι.