Παναγιώτης Κανελλόπουλος: "Όταν συζητούνται θέματα που αναφέρονται στην δικτατορία, πρέπει να υπάρχη ομοφωνία και να μην αποκαλύπτει ο ένας τους άλλους"!...(Βουλή των Ελλήνων, 7/11/1979)

Ελένη Βλάχου: "Σκύψτε να σας θυμίσω μιαν 'αλήθεια που ζήσαμε όλοι και που κανείς δεν τολμά τώρα ούτε να ψιθυρίσει. Εκεί, τέλος του εξήντα, οι περισσότεροι Έλληνες θαυμάζανε τον στρατιωτικό αρχηγό, τον παρακολουθούσανε εντυπωσιασμένοι και χειροκροτούσαν ελεύθερα τις ρητορείες του... Ο ίδιος και οι σύντροφοί του γύριζαν την Ελλάδα και υπήρχε ένας κόσμος, ένα πλήθος κόσμου που τους υπεδέχετο με ζητωκραυγές..."(Καθημερινή 16/6/1985)

Θ. Φ. Παπακωνσταντίνου: "Το φαινόμενο που παρουσίασαν οι Έλληνες μετά την μεταπολίτευσι είναι μοναδικό. Εννέα εκατομμύρια είναι όλοι. Αλλά την επομένη της πτώσεως των στρατιωτικών, εμφανίσθηκαν εννέα εκατομμύρια 'αντιστασιακών'!... Εκείνο που προκαλεί αηδία και αγανάκτησι σε κάθε λογικό άνθρωπο είναι το βαθύ μίσος που όλοι αυτοί οι 'αντιστασιακοί της επομένης' εφρόντισαν να εκδηλώσουν κατά των ενσαρκωτών του νικημένου καθεστώτος. Ο τόπος εγέμισε από λυσσώδεις κεφαλοκυνηγούς, που συνηγωνίζοντο ποιος θα επιδείξη μεγαλυτέραν εχθρότητα εναντίον εκείνων, τους οποίους έγλειφαν δουλοπρεπώς λίγες μέρες πριν"(Η μεγάλη περιπέτεια, σελ. 303)

Παύλος Παλαιολόγος: "Ελάχιστοι οι αντιστασιακοί είναι ο κανόνας. Τους πολλούς θα τους συναντήσετε την επομένη της ανατροπής της χούντας Β' η οιασδήποτε ανωμαλίας να ζητούν την αποκατάσταση ζημιών που δεν έπαθαν".(Βήμα 19/11/1978)

Γεώργιος Παπαδόπουλος: "Η λεγομένη 'αντίστασις' ούτε το ένα δεκάκις χιλιοστόν του Έθνους αντιπροσώπευσε συνολικώς, κατά την διάρκειαν της εξαετίας. Και τούτο ομολογείται από τους ελαχίστους πραγματικούς ενσαρκωτές της, που σαρκάζουν την ηθικήν ευτέλειαν του όχλου των μετεπαναστατικών 'αντιστασιακών' οι οποίοι κατά την διάρκειαν της εξαετίας υπήρξαν, εις το σύνολόν των σχεδόν, συνομιληταί, κόλακες, ικέται, πελάται, καρπωταί και διαπραγματευταί της Επαναστάσεως".(Μήνυμα προς τον λαό, 15/8/1975)