Στο βιβλίο αυτό, ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ και ο κλασικός φιλόλογος και λαογράφος Νταβίντ Οπενχάιμ πραγματεύονται μια κατηγορία ονείρων, τα οποία παρουσιάζονται υπό τη μορφή ανέκδοτων ή αστείων ιστοριών στη λαϊκή παράδοση.

Τα όνειρα αυτά έχουν άσεμνο χαρακτηριστικό (αφού αναφέρονται στο σεξ ή την αφόδευση) και εμφανής τους σκοπός είναι να διασκεδάσουν εκείνους που τα αφηγούνται ή τα ακούν.

Ωστόσο, αν κοιτάξει κανείς πίσω απ` αυτή την πρόσοψη, λένε οι δύο μελετητές, διαπιστώνει δύο πράγματα: πρώτο, ότι ο συμβολισμός που ενυπάρχει στα όνειρα αυτά συμπίπτει πλήρως μ` εκείνον που δέχεται η ψυχανάλυση και, δεύτερο, ότι ο λαός κατανοεί τα όνειρα αυτά με τον ίδιο τρόπο που θα τα ερμήνευε η ψυχανάλυση - δηλαδή, όχι σαν προμηνύματα καταστάσεων που θα συμβούν στο μέλλον (η λαθεμένη αντίληψη για τη λειτουργία των ονείρων), αλλά ως συντελούμενες κατά τη διάρκεια του ύπνου εκπληρώσεις πραγματικών επιθυμιών και αναγκών.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]