Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία: ο γάτος Καστράτο είναι μετεμψύχωση μεγάλου ευνούχου της αρχαιότητας: ο θεολόγος Ωριγένης, ο ιουστινιάνειος στρατηγός Ναρσής ή μήπως κάποιος απ' τους πολυμήχανους παρακοιμώμενους πρωθυπουργούς του Βυζαντίου; Ας αποφασίσει ο ίδιος.

Εμάς μας ενδιαφέρει σύμπασα η τριάδα "Καστράτο". Λοιπόν, είναι ομοούσια. Και οι τρεις ήρωες ευνουχισμένοι: ο Καστράτο από σώμα, η γηραιά κυρία από πνεύμα, η Λουκρητία από ψυχή. Τρεις αναπηρίες του σύγχρονου κόσμου που παίζουν εδώ το παιχνίδι των ρόλων και που εκτρέφουν μαζοχιστικά τη δυστυχία τους καθώς εξαρτώνται η μια απ' την άλλη. Ο κάθε ήρωας εκφράζει το δικό του ανικανοποίητο για το οποίο και κατηγορεί, όπως όλοι μας, είτε το ομολογεί είτε όχι, τη...βάσκανο μοίρα.

Αν οι ρόλοι άλλαζαν -ο Καστράτο αρτιμελής και ακόρεστα λάγνος, η Λουκρητία "απαθής" και ενάρετη, η κυρία αντιρομαντική, αυταρχική και ίσως νεάζουσα- πάλι το τοπίο του κόσμου θα νοσούσε ανίατα, πάλι η τριάδα θα ναυαγούσε μέσα τις αντιφάσεις της και, βέβαια, ο "Καστράτο" θα ισορροπούσε και πάλι ιδιοφυώς , ως ποιητικό κόμικς.

Η ποίηση του "Καστράτο" λοιπόν συνίσταται ακριβώς στη συμμετρία του με την ουσία των σχέσεων στο σύγχρονο κόσμο: είναι αδύνατες. Αυτός ο "διάλογος κωφών", πέρα από τους γελαστικούς μηχανισμούς του, είναι διδακτικός ως προς τούτο: ότι τα όντα σήμερα ζουν ως κωμικοτραγικά και ιδίως μόνα, μέσα στις ανάγκες τους και στον δικό του κώδικα ομιλίας το καθένα.