Η ποίηση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ένα ασυνήθιστο λογοτεχνικό και πολιτισμικό φαινόμενο που ξεπρόβαλε ως είδος με αυτοσυνειδησία και αυτονομία. Ήταν οι περίφημοι War Poets, οι οποίοι, μάλιστα, συνδέονταν μεταξύ τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Ο πόλεμος ήταν πάντοτε θεματική της ποιητικής δημιουργίας, αλλά η ποίηση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεχωρίζει για τον πρωτοφανή όγκο ποιημάτων που γράφηκε εκείνη την περίοδο. Μόνο από την Αγγλία και την Ιρλανδία υπήρξαν περισσότεροι από 2000 ποιητές του πολέμου. Η ποίηση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν περιορίζεται μόνο στην ποίηση των χαρακωμάτων, παρόλο που αυτό παραμένει το σημαντικότερο κομμάτι της.

Η ποίηση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου περιλαμβάνει στρατιώτες και μη στρατιώτες, άντρες και γυναίκες, ρομαντικούς και μοντερνιστές. Αποτελεί ένα ευρύ φάσμα μέσα από το οποίο ο καθένας εξέφρασε τις εμπειρίες του. Σήμερα, κανείς σοβαρός ανθολόγος δεν μπορεί να αγνοήσει την ποίηση εκείνων που δεν βρέθηκαν στα χαρακώματα, των πολιτών ή των γυναικών. Η ποίηση είχε τον καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της συλλογικής μνήμης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά της ποίησης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι η υψηλή συναισθηματική ένταση. Θεωρείται σχεδόν μια ακριβής απομαγνητοφώνηση της εμπειρίας των χαρακωμάτων, μια ποίηση που ουρλιάζει, κλαίει, φρίττει, πονά, αλλά και ειρωνεύεται. Είναι μία από τις στιγμές όπου η ποιητική μορφή παράγει μαρτυρία του ιστορικού τραύματος.

ΟΙ ΚΕΡΑΣΙΕΣ
Λυγάνε οι κερασιές, μαδούν τα φύλλα και ζαρώνουν
πάνω από την παλιά οδό, που τώρα πια, ο θάνατος τη σβήνει.
Ρίχνουν γαμήλιο, ανθόσπαρτο χαλί -τα πέταλα απλώνουν
στου Μάη αυτό το πρωινό, μα γάμος πια, δεν είναι για να γίνει.
Edward Thomas

ΈΝΑΣ ΙΡΛΑΝΔΟΣ ΠΙΛΟΤΟΣ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ
Γνωρίζω πως για το Μοιραίο κινάω,
μέσα στα σύννεφα, ψηλά στον ουρανό·
δεν μισώ αυτούς που πολεμάω,
ούτε κι αυτούς που προστατεύω αγαπώ·
το Κίλταρταν Κρος είν’ η δική μου η γη,
τ’ αδέλφια μου είναι οι φτωχοί κάτοικοί του·
καμιά νίκη, γι’ αυτούς, δεν θα φέρει γιορτή,
καμιά ήττα, νέο κακό στη ζωή τους.
Εγώ δεν πολεμώ από καθήκον ή νόμο
ούτε γι’ άνδρες πολιτικούς ή πλήθη οργισμένα·
παρά μια ανάγκη εσώτερη με βγάζει στον δρόμο
για τον χαμό μες στα σύννεφα, που χαρά είναι για μένα.
Τα ζύγιασα όλα, τα σκέφτηκα όλα καλά:
Χαμένα χρόνια έρχονται να πέσουν στο κενό
και όλα όσα πέρασαν, χαμένα ήταν κι αυτά
μπροστά σε τούτη τη ζωή, σ’ αυτόν τον σκοτωμό.
William Butler Yeats

ΒΑΣΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΣ
Αν ήμουν άγριος κι ωμός και είχα φάει τα ψωμιά μου,
θα ’μουν με τους μεγάλους Στρατηγούς εκεί στη Βάση·
να τρέχω τους κακόμοιρους ήρωες προς του θανάτου την πρώτη
γραμμή.
Θα ’χα πρησμένο πρόσωπο και νεύρα στα καλά καθούμενά μου·
θα ’τρωγα και θα ’πινα σ’ ωραία ξενοδοχεία πρώτης κλάσης
διαβάζοντας τη λίστα των θανόντων στρατιωτών... "Καημένο παιδί,
κακόμοιρο" θα έλεγα, "γνώριζα τον πατέρα του·
ναι, πράγματι είχαμε απώλειες βαριές στην τελευταία μάχη" ...
Κι όταν ο πόλεμος θα τέλειωνε κι οι νέοι θα ’ταν πια νεκροί,
θα μπουσουλούσα ως στο σπίτι ασφαλής, να πεθάνω κι εγώ -
στο κρεβάτι.
Siegfried Sassoon