Τόσο δύσκολη ήταν η μάχη με το λιοντάρι, που δεν ήταν μάχη, ήταν πόλεμος ολόκληρος· και ο πολεμιστής που κατάφερνε να γυρίσει απ’ αυτόν τον πόλεμο νικητής, ζούσε μετά δοξασμένος κι αγαπημένος και ευτυχισμένος. Τα παλικάρια, ας πούμε, που θέλανε να κάψουν καρδιές, λιοντάρι έπρεπε να κυνηγήσουν. Όσοι (και όσες) θέλανε να δείξουν τη λατρεία τους για κάποιον θεό, με λιοντάρια έπρεπε να τα βάλουν – αυτοί πια ακόμα και σε λάκκους με λιοντάρια έπεφταν και σταύρωναν τα χέρια και στέκονταν ακίνητοι κι άφηναν τα λιοντάρια να τους φάνε, για να δείξουν στον Θεό τους πόσο πολύ τον αγαπούσαν. Κι αυτοί που θέλανε να γίνουν βασιλιάδες των ανθρώπων, με το λιοντάρι τον βασιλιά των θηρίων έπρεπε να τα βάλουν και να νικήσουν, για να κάτσουν στον θρόνο τους. Γιατί τη δουλειά του κυνηγού μπορεί να μη βρίσκονταν πολλοί να την κάνουν, τη δουλειά του βασιλιά όμως όλοι τη θέλανε.