Όσο για το ζήτημα της πορνείας, το πλησιέστερο προηγούμενο είναι η πρωταγωνίστρια ενός διηγήματος που εκδόθηκε από τον Κολομβιανό το 1972. Πρόκειται για την Ερέντιρα, ένα αγνό κοριτσάκι που εξέδιδε η γιαγιά του. Η σχέση ανάμεσα στις δυο τους είναι υπαρκτή, όχι μονάχα επειδή εκείνη κι η Ντελγαδίνα έχουν την ίδια ηλικία –δεκατεσσάρων–, αλλά κι επειδή και στις δυο περιπτώσεις η παρθενία τους πωλείται σ’ έναν ηλικιωμένο άντρα. Επιπλέον, έχουν κι οι δυο την ικανότητα να εξακολουθούν να ζουν και μέσα στον ύπνο τους, ενώ κοιμούνται δηλαδή έχουν συνείδηση αυτού που συμβαίνει γύρω τους. Σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση: οι πουτάνες στις οποίες αναφέρεται ο τίτλος δεν είναι λυπημένες με την έννοια της μελαγχολίας αλλά της δυστυχίας. Δεν υπάρχει νοσταλγία σ’ αυτά τα επινοημένα απομνημονεύματα, αλλά μονάχα πικρία. Η μεγαλύτερη τραγωδία δε χτυπά εκείνες παρά τον ηλικιωμένο άντρα, που για δεκαετίες υπήρξε τακτικός πελάτης τους: όταν ανακαλύπτει, ίσως πολύ αργά, πως βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον θάνατο δίχως να έχει δοκιμάσει το θαύμα του σεξ από έρωτα, η ανάμνησή τους γίνεται στυφή στη μνήμη του.