Δυστυχώς, η ελληνική απόδοση του εμβληματικού αυτού βιβλίου δεν αξίζει τα λεφτά της. Θα πρότεινα σε όσους μπορούν να διαβάσουν στα αγγλικά να το προτιμήσουν. Πέρα από την πολύ "ξύλινη" μετάφραση, ορισμένα σημεία που υπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο και είναι σημαντικά για την πλοκή απουσιάζουν, πιθανά λόγω λάθους. Το παρατήρησα διότι διαβάζω την ελληνική έκδοση παράλληλα με την αγγλική, και πολλά πράγματα στον διάλογο δεν μου βγάζουν νόημα, οπότε ανατρέχω την αγγλική έκδοση και συνειδητοποιώ πως είναι εύλογο να μην βγάζουν νόημα, καθώς είτε η μετάφραση ήταν λανθασμένη, είτε απουσιάζουν παράγραφοι ολόκληροι. Μάλιστα, υπάρχει ένα κεφάλαιο όπου ο μεταφραστής, τους δύο αντίθετους όρους wallfacer (τοιχοπρόσωπος) και wallbreaker (τοιχοθραύστης) τους αποδίδει και τους δύο ως 'τοιχοπρόσωπος', με αποτέλεσμα να το διαβάζεις και να γίνεται μακελειό. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι μόνο θέμα μεταφραστή, αλλά και εκδοτικού οίκου, καθώς δεν φάνηκε να πήρε πολύ σοβαρά το editing πριν εκδόσει (και μιλάμε για ένα βιβλίο που κυκλοφορεί στην αγορά από το 2019). Όπως και να έχει, και από τις δύο πλευρές, το εγχείρημα απόδοσης αυτού του εμβληματικού βιβλίου επιστημονικής φαντασίας στην ελληνική γλώσσα θα έπρεπε να γίνει ως "labor of love", αλλά δυστυχώς από το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται πως η δουλειά ήταν βεβιασμένη και χωρίς πάθος.

Το Σκοτεινό Δάσος, το δεύτερο μέρος της τριλογίας Οι Αναμνήσεις του Παρελθόντος της Γης, ανεβάζει κατακόρυφα την ένταση και το φιλοσοφικό βάθος της σειράς. Ο Λιου Τσιξίν χτίζει μια ιστορία που διερευνά την αδυσώπητη λογική του σύμπαντος και θέτει το συγκλονιστικό ερώτημα: μπορεί η ανθρωπότητα να επιβιώσει όταν δεν είναι μόνη της;

Τι μου άρεσε:
Με καθήλωσε η κεντρική ιδέα της “θεωρίας του σκοτεινού δάσους”, ένας αλληγορικός αλλά τρομακτικά ρεαλιστικός τρόπος να δούμε το σύμπαν ως έναν τόπο όπου η εμπιστοσύνη είναι αδύνατη και η επιβίωση είναι το μόνο μέλημα. Η ατμόσφαιρα αγωνίας και οι μεγάλες αφηγηματικές κλίμακες κάνουν το βιβλίο συγκλονιστικό. Επίσης, μου άρεσε το πώς παρουσιάζεται η στρατηγική σκέψη και τα διλήμματα της ανθρωπότητας απέναντι σε έναν ανώτερο πολιτισμό.

Τι δεν μου άρεσε:
Σε ορισμένα σημεία ο ρυθμός είναι αργός, με πολλές πολιτικές και τεχνικές αναλύσεις που κουράζουν. Οι χαρακτήρες, αν και ενδιαφέροντες, μερικές φορές μοιάζουν περισσότερο «εργαλεία ιδεών» παρά άνθρωποι με συναισθήματα, κάτι που δυσκολεύει τη συναισθηματική σύνδεση.

Συμπέρασμα:
Το Σκοτεινό Δάσος είναι ένα συναρπαστικό και προκλητικό βιβλίο που σε κάνει να δεις με άλλο μάτι τη θέση της ανθρωπότητας στο σύμπαν. Παρά τις αδυναμίες του, αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά και πρωτότυπα έργα επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει, αφήνοντας μια αίσθηση δέους και προβληματισμού.