Οι κριτικοί, τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι ερασιτέχνες, έπαιξαν ανασταλτικό ρόλο με τη δραστηριότητά τους στο θέμα της κριτικής. Τα έργα μπαίνουν σε πλαίσιο, το οποίο ο κρίνοντας το καταστήνει από δικά του, απ’ τα αποστηθισμένα, καθώς παρόμοια δημιουργήματα δεν κυκλοφορούν στα καταστήματα. Η δουλειά της κριτικής είναι δύσκολη και πολύ ευεργετική όταν γίνεται σωστά. Φαύλος ο κύκλος, καθώς φαίνεται οι δημιουργοί πρέπει να λιγοστεύουν για να φουντώνουν οι κριτικοί τους, οι λογοτέχνες να μετατρέπονται σε κριτικούς και να κάνουν κριτική στα ίδια τα έργα τους. Αυτό δημιουργεί ζητήματα που πρέπει να αντιστέκονται στους κρίνοντες.

Ποτέ οι κριτικοί δεν φαίνεται να απασχολήθηκαν με την αγωνία του δημιουργού, όταν αυτός χειροκροτείται για ένα έργο που δεν εκτιμά. Η αγωνία αυτή είναι ένα μεγάλο ζήτημα, που σχετίζεται με την αξία των κριτικών ερευνών. Σημαντικός σε όλα τούτα είναι ο ρόλος του αναγνώστη, αυτού του πολύτιμου συμμάχου του τεχνίτη, που επιλέγει τα έργα και τα προστατεύει από τους κριτικούς.

Το αναγνωστικό κοινό, όπως και σε άλλες εποχές, έχει αναδείξει πολλές φορές τα καταχωνιασμένα έργα. Ωστόσο, το κοινό πρέπει αρχικά να αποκτήσει τη δυνατότητα να διαβάζει και να μην αλλοιωθεί από τους κανόνες, να διαπαιδαγωγηθεί σωστά ώστε να διατηρήσει τη σωστή αντίληψη της αισθητικής. Ένα τρανό θέμα που επίσης χρήζει προσοχής.

Μέλπω Αξιώτη

Απόσπασμα από το άρθρο «Η ποίηση και οι περιπέτειές της» στην Επιθεώρηση Τέχνης, Τεύχος 93, Σεπτέμβριος 1962, το οποίο βρίσκεται στα ΑΠΑΝΤΑ ΣΤ’ ΤΟΜΟΣ.