Ο γιατρός Χουβενάλ Ουρμπίνο είχε σκεφτεί πολλές φορές, χωρίς προφητική διάθεση, πως δεν ήταν κατάλληλο μέρος εκείνο για να πεθάνεις εν δόξη Κυρίου. Με τον καιρό ωστόσο, κατέληξε να υποθέτει πως η αταξία του υπάκουε πιθανόν σε κάποια ανεξιχνίαστη βούληση της Θείας Πρόνοιας. Είχε προηγηθεί ένας αστυνόμος μ’ έναν πολύ νεαρό ασκούμενο της ιατρικής, που έκανε την πρακτική του ως ιατροδικαστής στο κέντρο υγείας του δήμου, κι είχαν αερίσει το δωμάτιο και σκεπάσει το πτώμα περιμένοντας να έρθει ο γιατρός Ουρμπίνο. Τον χαιρέτησαν και οι δυο τους με μια επισημότητα που αυτή τη φορά υποδήλωνε περισσότερο τα συλλυπητήρια παρά τον σεβασμό τους, αφού κι οι δυο τους γνώριζαν τη μεγάλη φιλία του με τον Ιερεμία ντε Σεντ-Αμούρ. Ο διαπρεπής δάσκαλος έσφιξε το χέρι και των δυο, όπως το έκανε πάντα με καθέναν από τους μαθητές του πριν αρχίσει το καθημερινό μάθημα στη γενική κλινική, κι ύστερα έπιασε την άκρη της κουβέρτας με τις άκρες του δείκτη και του αντίχειρα, λες κι ήταν λουλούδι, και αποκάλυψε το πτώμα σπιθαμή προς σπιθαμή με τελετουργική βραδύτητα. Ήταν εντελώς γυμνός, άκαμπτος και διπλωμένος, με ανοιχτά μάτια και μπλαβισμένο σώμα, και κάπου πενήντα χρόνια πιο γερασμένος από την προηγούμενη νύχτα.