Οι διάλογοι και οι ιστορίες δίνουν το βασικό γραμματικό ή συντακτικό φαινόμενο. Οι λεπτομέρειες που, κατά την κρίση του δασκάλου/της δασκάλας, πρέπει οπωσδήποτε να ξέρουν οι μαθητές/μαθήτριες υπάρχουν στο βιβλίο ασκήσεων. 

Το μειονέκτημα που θα μπορούσε να καταλογίσει κανείς στο βιβλίο και που παραδεχόμαστε και εμείς είναι ότι δεν είναι όλοι οι διάλογοι ενδιαφέροντες, δεν καλύπτουν όλες τις πιθανές επικοινωνιακές ανάγκες και φυσικά δεν είναι ομαδοποιημένοι σύμφωνα με τις διάφορες καταστάσεις που παρουσιάζουν. 

Γίνεται όμως εύκολα κατανοητό πόσο δύσκολο είναι να συγγραφεί ένα βιβλίο με τρόπο που να εξυπηρετεί απόλυτα και τη γραμματική αλλά και τις επικοινωνιακές καταστάσεις σε λογική σειρά. Ωστόσο πρέπει να παραδεχτεί κανείς ότι δίνεται στους μαθητές/στις μαθήτριες η ευκαιρία να δημιουργήσουν, να γνωρίσουν διάφορες καταστάσεις, όπως η κατοικία, καταγωγή, σπουδές, παραμονή σε ξένη χώρα, ασχολίες κτλ., και να εξασκηθούν στη γραμματική, όχι επαναλαμβάνοντας κουραστικά drills ή κλίνοντας κάποιο ουσιαστικό, επίθετο ή ρήμα, αλλά μιλώντας.