Ο Αλκιβιάδης, απέναντι στον Σωκράτη, έκανε μια απόπειρα αποπλάνησης, θέλησε να τον μετατρέψει σε εργαλείο, υποταγμένο στη δική του επιθυμία, το καλό αντικείμενο.

Ο Σωκράτης, όπως φαίνεται, φέρει μέσα του το καλό αντικείμενο. Δεν είναι παρά το περίβλημα αυτού που αποτελεί το αντικείμενο της επιθυμίας. Ο Αλκιβιάδης επιθυμεί να δείξει πως ο Σωκράτης είναι, σε σχέση με τον ίδιο, ο δούλος της επιθυμίας του. Αυτή η επιθυμία του Σωκράτη, αν και του ήταν γνωστή, ήθελε να την δει να εκδηλώνεται, για να γνωρίζει ότι ο άλλος, το αντικείμενο της επιθυμίας, βρισκόταν στο έλεός του.

Ωστόσο, η αποτυχία του Αλκιβιάδη να ολοκληρώσει αυτήν την προσπάθεια γεμίζει τον ίδιο ντροπή και προσδίδει στην εξομολόγησή του βαρύτητα. Αποκαλύπτεται το πιο σκανδαλώδες μυστικό, το ύστατο κίνητρο της επιθυμίας, που τείνουμε πάντα να συγκαλύπτουμε, στον έρωτα - στόχος του είναι η πτώση του Άλλου.

(Απόσπασμα από το κεφάλαιο ΧΙΙ)