Ο ταγματάρχης Μπέρναμπι φόρεσε τις γαλότσες του, κούμπωσε τον γιακά του πανωφοριού του γύρω από τον λαιμό του, πήρε από ένα ράφι παραδίπλα μια λάμπα θυέλλης, άνοιξε προσεκτικά την εξώπορτα του μικρού μπανγκαλόου και κοίταξε έξω. Η σκηνή που αντίκρισε ήταν χαρακτηριστική της αγγλικής υπαίθρου όπως απεικονίζεται σε χριστουγεννιάτικες κάρτες και παλιομοδίτικα μελοδράματα. Υπήρχε χιόνι παντού, σωροί ολόκληροι, κι όχι απλώς μια στρώση τέσσερα με πέντε εκατοστά. Χιόνιζε σ’ όλη την Αγγλία τις τελευταίες τέσσερις μέρες, κι εδώ, στις παρυφές του Ντάρτμουρ, το χιόνι είχε βάθος αρκετών μέτρων. Παντού στην Αγγλία σπιτονοικοκύρηδες παραπονιόνταν για σπασμένους σωλήνες, οπότε το να έχεις φίλο υδραυλικό –ή και φίλο υδραυλικού– ήταν η πλέον ζηλευτή διάκριση.
Εδώ πάνω, στο μικροσκοπικό χωριουδάκι του Σίταφορντ, απομονωμένο πάντα από τον κόσμο και τώρα σχεδόν ολότελα αποκομμένο, οι δυσκολίες του χειμώνα ήταν ένα πρόβλημα ολωσδιόλου υπαρκτό. Ο ταγματάρχης Μπέρναμπι, ωστόσο, ήταν σκληραγωγημένος άνθρωπος. Ξεφύσησε μία φορά, γρύλισε δύο και βγήκε αποφασιστικά στο χιόνι. Δεν επρόκειτο να πάει μακριά. Μερικά βήματα σ’ ένα φιδωτό δρομάκι κι έπειτα, περνώντας μια πύλη, θα βάδιζε σ’ ένα μονοπάτι μισοκαθαρισμένο από το χιόνι ως ένα μεγαλούτσικο σπίτι φτιαγμένο από γρανίτη.
Την εξώπορτα άνοιξε μια υπηρέτρια με περιποιημένη αμφίεση. Ο ταγματάρχης έβγαλε το τύπου British Warm πανωφόρι του, τις γαλότσες του και το παλιό του κασκόλ. Από μια πόρτα που αμέσως μετά άνοιξε πέρασε σ’ ένα δωμάτιο που του γέννησε την ψευδαίσθηση ότι βρισκόταν στο θέατρο – το σκηνικό είχε ολωσδιόλου αλλάξει. Αν και ήταν μόλις τρεις και μισή, οι κουρτίνες είχαν τραβηχτεί, τα ηλεκτρικά φώτα ήταν αναμμένα και μια τεράστια φωτιά έκαιγε χαρωπά στο τζάκι. Δύο γυναίκες με απογευματινά φορέματα σηκώθηκαν για να χαιρετήσουν τον αειθαλή παλαίμαχο.