Συνήθως συνδεδεμένος με τη γέννηση του κινήματος του Ιμπρεσιονισμού στο Παρίσι του μέσου 19ου αιώνα, ο Έντγκαρ Νεγκ (1834–1917) στην πραγματικότητα διέφυγε από την εύκολη κατηγοριοποίηση και ανέπτυξε ένα μοναδικό στυλ, επηρεασμένο έντονα από τους Παλαιούς Δασκάλους, το σώμα σε κίνηση και την καθημερινή αστική ζωή. Ο μεγαλύτερος γιος μιας πλούσιας οικογένειας, ο Νεγκ συνίδρυσε μια σειρά εκθέσεων "ιμπρεσιονιστικής" τέχνης, αλλά σύντομα απομακρύνθηκε από την ομάδα, αναζητώντας μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Τα θέματά του επικεντρώνονταν στους γεμάτους, θορυβώδεις δρόμους του Παρισιού, καθώς και στις ψυχαγωγίες του, όπως οι ιπποδρομίες, τα καμπαρέ και, πιο συγκεκριμένα, το μπαλέτο. Με συχνά φιλόδοξες, μη συμβατικές γωνίες λήψης, οι εικόνες του από μπαλαρίνες αριθμούσαν περίπου 1.500 έργα, όλα βαθιά επενδεδυμένα στη φυσικότητα και την πειθαρχία του χορού. Μέσα από εικονογραφήσεις όπως το Foyer de la Danse (1872) και Musicians in the Orchestra (1872), αυτό το βιβλίο παρέχει μια ουσιαστική επισκόπηση του καλλιτέχνη που δημιούργησε μια κατηγορία αποκλειστικά δική του, έναν κόσμο κλασικής αντίληψης, τολμηρών συνθέσεων και ατελείωτης γοητείας με την κίνηση, που μαζί παρήγαγαν κάποια από τα πιο εντυπωσιακά και επιδραστικά έργα της εποχής.