Με άφησε αμηχανη η γραφή και μάλλον αρκετά μπερδεμένη. Σε πολλά σημεία με κουραζε ο έντονα πεζός-ποιητικός λόγος, με αποτέλεσμα να προσπερνάω σελίδες και κεφάλαια. Δεν ξέρω αν απλώς είμαι κάπως ασυμβατη με τον συγγραφε, όμως σίγουρα θα το σκεφτώ αν θα διαβάσω κάτι άλλο δικό του.

Γραφή λυρική, ποιητική. Λόγος που ρέει. Αυτοβιογραφικό, μιλά για το τραύμα ενός ολόκληρου λαού,τον πόλεμο, τον ξεριζωμό αλλά και για το διαφορετικό και τον έρωτα. Από τα αναγνώσματα που σου εντυπώνονται στο μυαλό.

Βιβλίο, το οποίο διαβάζεται απνευστί. Αυτό το εκτενές γράμμα, εξομολόγηση, κατάθεση ψυχής του συγγραφέα δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο!