Από κάπου αδιευκρίνιστα ψίθυρος θροΐζει: «Φρόντισε ν’ αφήσεις πίσω σου κάτι...»

Από κάπου αδιευκρίνιστα η φωνή δυναμώνει: «Βιάσου ν’ αφήσεις πίσω σου κάτι!»

Από κάπου αδιευκρίνιστα η αγωνία βαριά ανασαίνει: «Πρόλαβες ν’ αφήσεις πίσω σου κάτι;»

Άραγε θα βρεθεί για μας ένας λυγμός να βεβαιώσει πως, στ’ αλήθεια, αφήσαμε πίσω μας κάτι;