Το Γουγούνι ήταν ένα μικρό λούτρινο γουρουνάκι φτιαγμένο από το υλικό που φτιάχνονται οι μαλακές πετσέτες. Η κοιλιά του ήταν παραγεμισμένη με πλαστικές χαντρούλες, και γι’ αυτό είχε πλάκα να το πετά κανείς πέρα δώθε. Τα μαλακά ποδαράκια του είχαν το ιδανικό μέγεθος για να σκουπίζουν δάκρυα. Όταν ο Τζακ, ο κάτοχός του, ήταν μικρούλης, τα βράδια αποκοιμιόταν πιπιλίζοντας το αυτί του Γουγουνιού. Το Γουγούνι ονομάστηκε έτσι επειδή, όταν ο Τζακ ξεκίνησε να μιλάει, έλεγε «γουγούνι» αντί για «γουρούνι». Καινούριο, είχε χρώμα ροζ σομόν και γυαλιστερά μαύρα πλαστικά μάτια, αλλά ο Τζακ καθόλου δεν το θυμόταν το Γουγούνι έτσι. Το δίχως άλλο, το Γουγούνι ήταν πάντοτε όπως ήταν τώρα: γκριζωπό και ξεθωριασμένο, με το ένα αυτί σκληρό και άκαμπτο από το πολύ πιπίλισμα. Κάποια στιγμή τα μάτια του Γουγουνιού ξεκόλλησαν, αφήνοντας προσωρινά δυο μικροσκοπικές τρυπούλες στο πρόσωπό του, και η μαμά του Τζακ, που ήταν νοσοκόμα, έραψε δύο κουμπάκια στη θέση των χαμένων πλαστικών χαντρών.