Όταν ήρθε η κατακλυσμιαία επιτυχία του Purple Rain, ένιωσα κάτι από το «συνωμοτικό» ύφος του Dirty Mind να χάνεται. Τα τραγούδια ήταν εξαιρετικά, όμως ο ίδιος ο Prince γινόταν παναμέρικαν και η ταινία του δε μου άρεσε καθόλου. Δεν ήθελα να γίνει ένας νέος Μάικλ Τζάκσον, δεν ήθελα να γίνει «σωστός» και ένας καλλιτέχνης για όλη την οικογένεια. Με το Around the World in a Day του 1985 άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο Prince είχε μπει σε μια δική του, αυθεντική, αλλά και μοναχική καλλιτεχνική πορεία. Τα άλμπουμ του είχαν ασαφή, κακότεχνα εξώφυλλα, σαν ζωγραφισμένα από παιδικό χέρι, γεμάτα συμβολικές (και λίγο αφελείς, θεωρούσα) αναφορές. Σαν να ήθελε να δείξει ότι έχει δημιουργήσει μια δική του, προσωπική Ντίσνεϊλαντ και εγώ έπρεπε να βρω το κλειδί της εισόδου μέσα στα εξώφυλλα-οφθαλμαπάτες. Όσο πιο μπερδεμένες γίνονταν οι συμβολικές του εικόνες, όμως, τόσο πιο ωραία, σφιχτοδεμένα, με ολοκληρωμένη δομή και αίσθηση της μελωδίας γίνονταν τα τραγούδια του. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον ο Prince. Τώρα έπρεπε να γίνει και λίγο πιο κοινωνικός.

Κι έτσι έγινε: Το άλμπουμ Parade του 1986 έκανε τον Prince κουλ και στα κλαμπ (με το τραγούδι «Kiss» που έπαιζε σε heavy rotation στο καινούργιο τότε στη ζωή μας MTV, που ήταν κάτι σαν το YouTube πριν από το YouTube). O Prince ήταν παράξενος και μας άρεσε: Στους τίτλους των τραγουδιών του έβαζε σύμβολα, αριθμούς και συντμήσεις πολύ πριν έρθει το texting, είχε διφορούμενη σεξουαλικότητα (αλλά με έναν αστείο και πάλι τρόπο). Θεωρούσαμε πανέξυπνο το ότι έπαιρνε διαφορετικές προσωπικότητες στη μουσική του: Δημιουργούσε ξεχωριστά γκρουπ ως μουσικά projects, έδινε τραγούδια σε άλλους καλλιτέχνες που γίνονταν επιτυχίες, υπέγραφε τραγούδια με το όνομα του πατέρα του, ακόμα και μία δική του γυναικεία περσόνα είχε δημιουργήσει, την Camille, ηχογραφώντας τη φωνή του σε υψηλότερη ταχύτητα, για να ακούγεται γυναικεία.