Τα λάθη του αναλυτή μπορεί να λειτουργήσουν ως ιστός, μέσω του οποίου θα υφανθεί το αρνητικό του τραύματος. Ο αναλυόμενος περιμένει να ξαναβρεί το τραύμα στο τώρα, αφού τότε, όταν συνέβη, δεν ήταν εκεί.

Ο σαδισμός του αναλυτή συναντάει το μαζοχισμό του αναλυόμενου και το αντίστροφο. Πότε και πώς ο μαζοχισμός γίνεται φύλακας της ζωής και πότε αφήνει χώρο στην ενόρμηση του θανάτου με συνέπεια η επιτυχία να οδηγεί στην Αρνητική Θεραπευτική Αντίδραση και να «χτυπάει» τόσο τον αναλυτή όσο και τον αναλυόμενο;

Ποιος εντέλει αναλύει ποιον;