Για την Ελίζαμπεθ, την Τζόις, τον Ρον και τον Ιμπραΐμ –τα μέλη της Λέσχης Φόνων της Πέμπτης– ο ενθουσιασμός από τον πρόσφατο θρίαμβό τους δεν έχει ακόμη καταλαγιάσει. Πλέον επιθυμούν να χαλαρώσουν στο γαλήνιο περιβάλλον του Κούπερς Τσέις, του οικισμού ευγηρίας όπου διαμένουν. Αλλά πού τέτοια τύχη!

Ένας απρόσμενος επισκέπτης –ένας παλιός φίλος της Ελίζαμπεθ, που μπορεί όμως να είναι και κάτι περισσότερο από φίλος– φτάνει εκλιπαρώντας για βοήθεια. Κατηγορείται ότι έκλεψε διαμάντια αξίας εκατομμυρίων λιρών από τους λάθος ανθρώπους και προσπαθεί απεγνωσμένα να διαφύγει. Κι ύστερα, καθώς η νύχτα διαδέχεται τη μέρα, ανακαλύπτεται ένα πτώμα. 

Μόνο που δε θα είναι το τελευταίο. Η Ελίζαμπεθ, η Τζόις, ο Ρον και ο Ιμπραΐμ έρχονται αντιμέτωποι με έναν αδίστακτο δολοφόνο που δε θα είχε κανέναν ενδοιασμό να βγάλει από τη μέση τέσσερις υπερήλικες. Θα καταφέρουν άραγε να ανακαλύψουν εγκαίρως την ταυτότητά του; Και, επίσης, πού βρίσκονται τα διαμάντια; Μην κάνετε το λάθος να υποτιμήσετε τη Λέσχη Φόνων της Πέμπτης.

«Μιλούσα με μια γυναίκα στο Κτίριο Ράσκιν, και μου είπε ότι έκα­νε δίαιτα», λέει η Τζόις, τελειώνοντας το κρασί στο ποτήρι της. «Εί­ναι ογδόντα δύο ετών!»

«Το πι σε παχαίνει», λέει ο Ρον. «Φταίνε τα λεπτά του πόδια».

«Μα προς τι η δίαιτα στα ογδόντα δύο;» λέει η Τζόις. «Τι θα σου κάνει μια λουκανικόπιτα; Θα σε σκοτώσει; Ε, μπες στην ουρά». Η Λέσχη Φόνων της Πέμπτης έχει ολοκληρώσει την τελευταία της συνάντηση. Αυτή τη βδομάδα μελέτησαν την ανεπίλυτη υπόθεση ενός εφημεριδοπώλη απ’ το Χέιστινγκς, που δολοφόνησε έναν διαρρήκτη με τόξο και βέλος. Είχε συλληφθεί, αλλά έπειτα ανα­κατεύτηκαν τα μέσα, και το κοινό αίσθημα ήταν πως ο άνθρωπος έπρεπε να έχει το δικαίωμα να προστατεύει το ίδιο του μαγαζί με τόξο και βέλος, για τον Θεό δηλαδή. Και αποφυλακίστηκε, καμα­ρωτός κι αγέρωχος.

Έναν μήνα και κάτι αργότερα, η αστυνομία ανακάλυψε ότι ο διαρρήκτης ήταν γκόμενος της κόρης του εφημεριδοπώλη, και ότι ο εφημεριδοπώλης είχε βαρύ ποινικό μητρώο σε ό,τι αφορούσε τις σοβαρές σωματικές βλάβες, αλλά σε εκείνη τη φάση όλοι είχαν πάει παρακάτω. Μιλάμε για το 1975, στο κάτω κάτω. Ούτε κλειστά κυκλώ­ματα παρακολούθησης, ούτε και κανείς να ξεσηκώσει αντιδράσεις.