Θεωρώντας ότι έχει περισσότερο παρελθόν από ότι μέλλον, ο Βιελτσάνινοφ, πρώ-ην νέος και ωραίος, καταπιάνεται συστηματικά με ότι του χαλάει την ησυχία. Μετά την ατυχή δικαστική έκβαση κάποιων κτηματικών του διαφορών και μη αντέχοντας το πέρασμα του χρόνου, βρίσκει παρηγοριά στις καταθλιπτικές σκέψεις. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, αιφνιδίως και απρόσμενα...