Τους πήρε έξι καλοκαίρια για να ερωτευτούν και μια στιγμή για να τα διαλύσουν όλα

Λένε πως ποτέ δεν μπορείς να επιστρέψεις στ’ αλήθεια εκεί από όπου ξεκίνησες, και αυτό ισχύει για την Περσέφονι Φρέιζερ. Ειδικά την τελευταία δεκαετία, από τότε που έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της. Πλέον τα καλοκαίρια της τα περνά στο στιλάτο διαμέρισμά της στο Τορόντο με διάφορες παρέες, χωρίς να ανοίγει σε κανέναν την καρδιά της. Το αγαπημένο της εξοχικό σπίτι στη λίμνη ανήκει στο παρελθόν. Μέχρι τη μέρα που ένα τηλεφώνημα τη στέλνει πίσω στο Μπάρις Μπέι και στην τροχιά του Σαμ Φλόρεκ – του άνδρα που πίστευε πως ποτέ δε θα αποχωριζόταν.

Έξι καλοκαίρια ήταν κολλητοί, περνούσαν τα απογεύματά τους κολυμπώντας και τα βράδια τους δουλεύοντας στην οικογενειακή ταβέρνα ή αράζοντας με τα αγαπημένα τους βιβλία. Η παιδική τους φιλία σιγά σιγά εξελίχθηκε σε κάτι μοναδικό πριν διαλυθεί μεγαλειωδώς.
Όταν η Πέρσι επιστρέφει στη λίμνη για την κηδεία της μητέρας του Σαμ, ο δεσμός που τους ενώνει φαντάζει όπως πάντα ακλόνητος. Όμως η Πέρσι πρέπει να αναμετρηθεί με τις αποφάσεις που έχει πάρει τα χρόνια που πέρασε τιμωρώντας τον εαυτό της. Είναι η αγάπη τους μεγαλύτερη από τα μεγαλύτερα λάθη του παρελθόντος τους;

Ένα νοσταλγικό μυθιστόρημα για τους ανθρώπους και τα μέρη που μας σημαδεύουν για πάντα.

«Ναι», καταφέρνω να ψελλίσω, κι εκείνος αφήνει έναν μακρύ αναστεναγμό που φανερώνει ανακούφιση.

«Ο Τσάρλι είμαι».

Ο Τσάρλι.

Όχι ο Σαμ.

Ο Τσάρλι. Ο λάθος αδελφός.

«Ο Τσαρλς Φλόρεκ», διευκρινίζει ο Τσάρλι κι έπειτα αρχίζει να εξηγεί πώς εντόπισε το κινητό μου –κάτι για έναν φίλο φίλου και μια επαφή στο περιοδικό στο οποίο δουλεύω– αλλά εγώ σχεδόν δεν τον ακούω.

«Τσάρλι;» τον διακόπτω. Η φωνή μου βγαίνει σαν πνιχτή τσιρίδα, μια μεζούρα σπριτς και δύο μεζούρες σοκ. Ή ίσως όλες οι μεζούρες είναι πλήρης απογοήτευση. Γιατί αυτή η φωνή δεν ανήκει στον Σαμ.

Μα φυσικά δεν ανήκει στον Σαμ.

«Ναι, το ξέρω. Πάει πάρα πολύς καιρός. Καλά-καλά δε θυμάμαι πόσος», λέει ο Τσάρλι, και ακούγεται σαν απολογία.

Μα εγώ ξέρω. Ξέρω ακριβώς πόσος καιρός πέρασε. Τον μετράω.

Πάνε δώδεκα χρόνια από την τελευταία φορά που είδα τον Τσάρλι. Πάνε δώδεκα χρόνια από το καταστροφικό εκείνο Σαββατοκύριακο των Ευχαριστιών, όταν τα πάντα άλλαξαν.