Η Louise Gluck έχει ασκήσει εδώ και καιρό την ποίηση ως ένα είδος διαισθητικής όρασης. Ξεκίνησε ως Κασσάνδρα, από απόσταση, σε συμμαχία με τους αθάνατους. Η ανάγνωση των βιβλίων της διαδοχικά είναι σαν να χαρτογραφείς τις μεταμορφώσεις της ορφικής της φύσης σε απρόθυμο όχημα, απερίσκεπτο, θνητό και προσγειωμένο. "Οι Επτά Ηλικίες" είναι το ένατο βιβλίο της Gluck, ένα από τα πιο παράξενα και σίγουρα το πιο τολμηρό της. Σε αυτό - όπως η μυστικιστική Thel του William Blake - κοιτάζει τον θάνατό της και με αυτό τον τρόπο αναγκάζει ατελείωτες υπερθέσεις του δυνατού πάνω στο αδύνατο. Η πράξη της ταυτόχρονα αψηφά και αγκαλιάζει το αναπόφευκτο και είναι τελικά μιμητική. Επαναλαμβανόμενα, με κάθε άγριο άλμα και μεταμόρφωση, οι φλόγες εκτοξεύονται στην σπονδυλική στήλη του αναγνώστη. Σε ένα δοκίμιο γράφει: "μία από τις αποκαλύψεις της τέχνης είναι η ανακάλυψη ενός τόνου ή μιας προοπτικής ταυτόχρονα εντελώς απρόσμενης και εντελώς αληθινής σε ένα σύνολο υλικών". Αυτή η αλήθεια προς τα υλικά - γλώσσα, περίσταση, προγενέστερο - είναι η απόδειξη ενός ποιήματος.

Σελίδες: 68