Είναι χάλια να λιγουρεύεσαι την κοπέλα του καλύτερού σου φίλου! Κατ’ αρχάς δημιουργεί τεράστια αμηχανία. Διότι είναι πραγματικά γαμημένα άβολη όλη αυτή η κατάσταση. Δεν μπορώ, φυσικά, να μιλήσω εκ μέρους όλων των αντρών, είμαι σίγουρος όμως ότι κανένας δε θα ήθελε την ώρα που βγαίνει από το υπνοδωμάτιό του να πέσει πάνω στο κορίτσι των ονείρων του που μόλις πέρασε τη νύχτα στην αγκαλιά του καλύτερού του φίλου. Έπειτα υπάρχει πάντα και το κομμάτι του αυτομαστιγώματος. Που είναι απολύτως δεδομένο, αφού είναι αδύνατον να μη μισείς τον εαυτό σου όταν φαντασιώνεσαι την κοπέλα του κολλητού σου. Προς το παρόν, πάντως, το συναίσθημα που επικρατεί είναι σίγουρα η αμηχανία. Ζούμε σε ένα σπίτι με πολύ λεπτούς τοίχους, που σημαίνει ότι μπορώ να ακούσω κάθε βογκητό που βγαίνει από τα χείλη της Χάνα. Κάθε λαχάνιασμα και κάθε αναστεναγμό. Κάθε γδούπο από το κεφαλάρι του κρεβατιού που χτυπάει στον τοίχο καθώς κάποιος άλλος πηδάει το κορίτσι που δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι… Ωραία πράγματα!

Είμαι στο κρεβάτι μου, ξαπλωμένος ανάσκελα, και κοιτάζω το ταβάνι. Δεν προσποιούμαι καν πλέον ότι σκρολάρω τα τραγούδια στη βιβλιοθήκη του κινητού μου. Έβαλα τα ακουστικά μου με σκοπό να καλύψω τους ήχους του Γκάρετ και της Χάνα από το διπλανό δωμάτιο, αλλά δεν έχω πατήσει ακόμη το play. Υποθέτω ότι γουστάρω να βασανίσω τον εαυτό μου απόψε. Δεν είμαι χαζός. Ξέρω πολύ καλά ότι είναι ερωτευμένη με τον Γκάρετ. Βλέπω τον τρόπο που τον κοιτάζει και πώς φέρεται όταν είναι μαζί. Είναι ζευγάρι εδώ και έξι μήνες τώρα, και ούτε καν εγώ, ο χειρότερος φίλος στον πλανήτη, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είναι τέλειοι ο ένας για τον άλλο. Και, διάολε, ο Γκάρετ αξίζει να είναι ευτυχισμένος. Το παίζει αλαζόνας, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ εντάξει τύπος. Στο χόκεϊ είναι ο καλύτερος σέντερ φορ που έχω δει ποτέ και γενικότερα είναι ο καλύτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.