Οι κρίσεις που προκύπτουν από πολέμους ή άλλες αναταραχές ανατρέπουν τη ζωή των ατόμων και αφήνουν σημάδια σε μια κοινότητα για πολλά χρόνια μετά το γεγονός. Ο τόμος αυτός στοχεύει να εξερευνήσει πώς αυτές οι κρίσεις θυμούνται στον αρχαίο κόσμο και πώς οι κοινότητες ανασυγκροτούνται μετά από μια κρίση. Μπορούν οι κρίσεις να λειτουργήσουν ως καταλύτες για καινοτομία ή αλλαγή; Τι αποκαλύπτουν οι κρίσεις σχετικά με την «κανονικότητα» ενάντια στην οποία ορίζονται και πλαισιώνονται; Οι άνθρωποι που ζουν σε μετά κρίσης κοινωνίες δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να προσαρμοστούν στις αλλαγές που προκάλεσε η κρίση. Αυτή η προσαρμογή εγείρει το ερώτημα του πώς κατασκευάζεται η σχέση μεταξύ της προ κρίσης κατάστασης και της νέας κανονικότητας και από ποιους. Λόγω της περιορισμένης δυνατότητας χρήσης του άμεσου παρελθόντος, το οποίο είναι στιγματισμένο από συγκρούσεις και κακές μνήμες, μπορεί να περιλαμβάνει αναθεωρήσεις ιστορικών αφηγήσεων σχετικά με τις κοινές μνήμες και τις ταυτότητες, μέσω της επιλογής νέων «άγκυρων» και μερικές φορές ακόμα και της απόρριψης των παλιών. Οι κρίσεις επηρεάζουν όλους τους τομείς της ζωής, και η αποκατάσταση από την κρίση καλύπτει επίσης διαφορετικές σφαίρες. Ο τόμος αυτός εντοπίζει ιχνηλατώντας στρατηγικές αποκατάστασης σε κείμενα καθώς και σε οπτικές αναπαραστάσεις, σε λογοτεχνικά καθώς και σε ντοκιμαντέρ κείμενα, στην επίσημη ιδεολογία όσο και σε υποτελείς αντιδράσεις. Οι συνεισφερόμενοι συγκεντρώνουν τις ποικίλες μαρτυρίες για τέτοιους τρόπους αντιμετώπισης που έχουν επιβιώσει από την αρχαιότητα.