Η ελληνική τραγωδία «Βάκχες» γράφτηκε από τον Αθηναίο δραματουργό Ευριπίδη, έναν από τους τρεις σπουδαίους δραματουργούς της κλασικής ελληνικής τραγωδίας. Οι «Βάκχες» παρουσιάστηκαν αρχικά το 405 π.Χ., ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, και θεωρούνται από πολλούς ως το αριστούργημά του.

Στις «Βάκχες», ο θεός Διόνυσος φτάνει στην Ελλάδα από την Ασία με σκοπό να εισαγάγει τη διονυσιακή του λατρεία. Είναι μεταμφιεσμένος σε νεαρό ιερέα από την Ασία και συνοδεύεται από τις γυναίκες ακολούθους του, οι οποίες συνθέτουν τη χορωδία του έργου. Αναμένει να γίνει αποδεκτός πρώτα στην Θήβα, αλλά οι Θηβαίοι απορρίπτουν τη θεϊκή του υπόσταση και αρνούνται να τον λατρέψουν, ενώ ο Πενθεύς, ο νεαρός βασιλιάς της πόλης, προσπαθεί να τον συλλάβει.

Στο τέλος, ο Διόνυσος οδηγεί τον Πενθεύς στην τρέλα και τον οδηγεί στα βουνά, όπου η Αγαύη, μητέρα του Πενθεïs και οι γυναίκες της Θήβας, σε μια διονυσιακή τρέλα, τον σκίζουν σε κομμάτια.