Μια συμπυκνωμένη ρωμαϊκή ιστορία μη ρωμαϊκών πολιτισμών. Στον Ιούστινο (Μάρκος Ιουνιανός Ιούστος), που είναι κατά τ' άλλα άγνωστος, αποδίδεται η συντομευμένη εκδοχή της χαμένης "Φιλιππικής Ιστορίας" από τον (Γνάιο) Πομπίο Τρόγο, ένα εκτενές έργο σε σαράντα τέσσερα βιβλία, που καλύπτει τον μη ρωμαϊκό κόσμο και τους πολιτισμούς του, από τον μύθο και την αρχαία εποχή μέχρι τον Αλέξανδρο το Μέγα, τα Ελληνορωμαϊκά βασίλεια και την Πάρθια. Το έργο του Τρόγου συμπλήρωσε την μνημειώδη ιστορία της Ρώμης του σύγχρονου του Αυγούστου, Λίβιου, και με υψηλό ύφος παρακολουθεί παρόμοια ηθικά θέματα: οι ηγέτες και τα κράτη που στερούνται αρετών όπως η μετριοπάθεια, η δικαιοσύνη και η ευσέβεια προκαλούν βλάβη ή καταστροφή στον εαυτό τους και συχνά και στους τόπους τους. Ο Ιούστινος, που εργάστηκε κάποια στιγμή από τον δεύτερο έως τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., δεν παρήγαγε μια αυστηρή επιτομή αλλά αυτό που ονομάζει "σύντομη ανθολογία": παρόμοια με τον Φλώρο, που χρησιμοποίησε την ιστορία του Λίβιου ως κύρια πηγή για μια σύντομη αλλά πρωτότυπη στρατιωτική ιστορία της Ρώμης, ο Ιούστινος επέλεξε ελεύθερα ότι τον εξυπηρετούσε, προτιμώντας "ό,τι κάνει ευχάριστη ανάγνωση ή εξυπηρετεί τη παροχή ενός ηθικού διδάγματος", με γνώμονα τις συναισθηματικές ανεκδοτολογίες που ενδέχεται να είναι χρήσιμες για τους ρήτορες. Επιπλέον, συνδυάζει τη γλώσσα του Τρόγου με δανεισμούς από τη λογοτεχνία μεταγενέστερων γενεών. Η ανθολογία του Ιουστίνου έγινε ένα από τα πιο ευρέως αναγνωρίσιμα και επιδραστικά έργα της Μεσαίας Εποχής και της Αναγέννησης, υπήρξε πράγματι η κύρια πηγή για την παγκόσμια ιστορία εκτός Ρώμης, επιβιώνοντας σε πάνω από 200 χειρόγραφα. Σε αυτή την έκδοση περιλαμβάνονται επίσης οι "Προοίμιοι", που είναι οι περιλήψεις του Τρόγου από κάποιον άλλο συντάκτη, οι οποίες διατηρούν πολλές λεπτομέρειες που ο Ιούστινος παραλείπει ή αναφέρει διαφορετικά.