Η φιλοσοφία και η «επιστημολογία» του Woke αποτελούν συνέχεια της παλιάς διαφωτιστικής και μαρξιστικής άρνησης της ανθρώπινης φύσης. Ο άνθρωπος είναι ένα «άγραφο χαρτί» πάνω στο οποίο η κοινωνία μπορεί να εγγράψει τα πάντα. Αυτή η φιλοσοφία θα φθάσει, μέσα από τη μεταμοντέρνα-αποδομητική φιλοσοφία, στην απόρριψη της διάκρισης μεταξύ καλού και κακού, αλήθειας και ψεύδους, ταυτότητας και μη ταυτότητας.

Ο Ζακ Ντεριντά θα απονομιμοποιήσει την έννοια του Νόμου, αντικαθιστώντας την με την αρχή της απόλυτης απροσδιοριστίας και ρευστότητας. Ο Ζυλ Ντελέζ θα φτάσει με ένα «επαναστατικό» τέχνασμα στον πιο ακραίο ατομισμό, ορίζοντας το υποκείμενο ως «αγέλη». Ο Μισέλ Φουκώ θα ιδωθεί την εξουσία ως διάχυτη ιδεολογία, φορείς της οποίας είναι όλοι οι άνθρωποι, θεωρώντας τον νεοφιλελευθερισμό ως απάντηση στην κοινωνία της πειθάρχησης.

Ως εφαρμοσμένη φιλοσοφία, ο «γουοκισμός» διακινείται προνομιακά:

• Από μια εκδοχή του φεμινιστικού κινήματος που βλέπει το φύλο ως απλή κοινωνική κατασκευή.
• Από ένα αποαποικιακό κίνημα που στοχεύει στην αντικατάσταση των Κυρίων από την κυριαρχία των άλλοτε υποτελών.
• Από ένα πολιτισμικό ρεύμα που αρνείται τη συνέχεια του ανθρώπινου πολιτισμού και την αντικειμενική ή επιστημονική αλήθεια, προς όφελος της καταθλιπτικής παροντικότητας.

Οι αντιθέσεις των φυλών, εθνοτικών ομάδων, φύλων και σεξουαλικών ταυτοτήτων αποκτούν ουσιοκρατικό και ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Συνεπώς, η άρνηση της συγκρότησης σε κοινωνία λευκών και εγχρώμων επικρατεί, η αμφισβήτηση των βιολογικών σεξουαλικών ταυτοτήτων εντείνεται, και αμφισβητείται η επιστημονική αλήθεια.