Σχεδόν ένα αιώνα μετά τον συγκλονιστικό του θάνατο, ο Πορτογάλος ποιητής Φερνάντο Πεσόα (1888–1935) παραμένει ένας από τους πιο αινιγματικούς συγγραφείς μας. Πιστεύοντας ότι μπορούσε να κάνει «περισσότερα στα όνειρα από τον Ναπολέοντα», αλλά στοιχειωμένος από την προκείμενη κληρονομική τρέλα, ο Πεσόα επινόησε δεκάδες εναλλασσόμενες προσωπικότητες, ή «ετεροonyme», κάτω από τα ονόματα των οποίων έγραφε στα πορτογαλικά, αγγλικά και γαλλικά. Ο διάσημος μεταφραστής και μελετητής του Πεσόα, Ρίτσαρντ Ζένιθ, αποδεικνύεται η ιδανική επιλογή για να αναδείξει τον «πιο πολυδιάστατο συγγραφέα» (Guardian). Ο Πεσόα, σχετικά άγνωστος στη διάρκεια της ζωής του, προοριζόταν σχεδόν για λογοτεχνική λήθη, μέχρι που η κληρονομιά του άλλαξε απροσδόκητα με την ανακάλυψη περίπου 25.000 αδημοσίευτων εγγράφων που άφησε σε ένα μεγάλο ξύλινο σεντούκι.

Αντλώντας από αυτό το τεράστιο αρχείο, καθώς και από ανεξάρτητα οικογενειακά γράμματα, ο Ζένιθ αποκαλύπτει τελικά τις αληθινές βάσεις της πλούσιας φαντασίας και λογοτεχνικής ιδιοgenoουσίας του Πεσόα. Όπως ο Νόμπελ λογοτεχνίας Χοσέ Σαραμάγκου ανέδειξε μια ετερόνομη προσωπικότητα στην «Χρονιά του Θανάτου του Ρικάρντο Ρέις», ο Ζένιθ παρακολουθεί τις ιστορίες σχεδόν όλων των φανταστικών προσωπικοτήτων του Πεσόα, δείχνοντας πώς αυτές ήταν προjections, παραλλαγές ή μεταμορφώσεις του ίδιου του Πεσόα. Ένας μοναχικός άνθρωπος που είχε μόνο μία, τελικά πλατωνική, ερωτική σχέση, ο Πεσόα χρησιμοποίησε τα γράμματα του και των ετερόνομων του για να εξερευνήσει ερωτήματα της σεξουαλικότητας, να αναζητήσει εμμονικά την πνευματική αλήθεια και να προσπαθήσει να χαράξει μια πορεία προς ένα απογοητευμένο και πολιτικά αναστατωμένο Πορτογαλία.

Αν και προτίμησε τον κόσμο του μυαλού του, ο Πεσόα ήταν παρ' όλα αυτά ένας άνθρωπος των τόπων που κατοικούσε, όπως η Λισαβόνα αλλά και η Ντάρμπαν της Νοτίου Αφρικής, όπου πέρασε εννέα χρόνια ως παιδί. Ο Ζένιθ αναδημιουργεί τη δραματική εφηβεία του Πεσόα—όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ετερόνομες προσωπικότητες—και τις αποτυχημένες του προσπάθειες να επιβιώσει ως μεταφραστής και εκδότης. Παρουσιάζει επίσης την μποέμ παρέα του Πεσόα και την Οφελία Κιερόζ, με την οποία αντάλλαξε πολλές ερωτικές επιστολές. Ο Πεσόα αποκαλύπτει επίσης την αδιάκοπη δέσμευσή του να υπερασπιστεί ομοφυλοφιλικούς συγγραφείς των βιβλίων των οποίων είχαν απαγορευθεί, καθώς και την θαρραλέα αντίθεσή του στον δικτάτορα Σαλαζάρ, προς το τέλος της ζωής του.

Με ανατρεπτική, μαγνητική πρόζα, ο Ζένιθ τοποθετεί τις μεταθανάτιες λογοτεχνικές επιτυχίες του Πεσόα—ιδιαίτερα το πιο γνωστό έργο του, «Το Βιβλίο της Αταξίας». Ένα σύγχρονο λογοτεχνικό αριστούργημα, ο Πεσόα ταυτόχρονα αθανατίζει τη ζωή ενός λογοτεχνικού μαέστρου και επιβεβαιώνει τη διαρκή δύναμη του έργου του Πεσόα να μιλά προφητικά για την αποκοπή της σύγχρονης εποχής μας.