Το παριζιάνικο στιλ εκ των έσω

Το Chanel No 5, το J’ adore του Ντιόρ, το Angel του Τιερί Μι­γκλέρ… τα πιο διάσημα αρώματα στον κόσμο δημιουργήθηκαν από παριζιάνικες φίρμες μόδας. Τα αρώματα έγιναν κομμάτι του τρόπου ζωής της γαλλικής ελίτ, αφότου ο Μαύρος Θάνατος διέδωσε τον φόβο για το νερό, το οποίο, όπως πίστευαν, μετέδιδε τις ασθένειες, τις οποίες απωθούσαν όμως οι ευχάριστες μυρωδιές. Οι αριστοκράτες χρησιμοποιούσαν τόσο γεν­ναίες ποσότητες αρωμάτων, ώστε είχαν δώσει στις Βερσαλλίες το προ­σωνύμιο «η αρωματισμένη αυλή». Τα περισσότερα αρώματα παράγο­νταν στον Νότο της Γαλλίας, στην Γκρας, που σήμερα είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα των αρωμάτων. Μέχρι τον 20ό αιώνα, τα αρώματα παράγονταν από εξειδικευμέ­νες εταιρείες, όπως η Guerlain, η οποία κάποτε ήταν προμηθευτής του Αυτοκράτορα. Η Chanel ήταν ο πρώτος οίκος μόδας που εμπορευμα­τοποίησε ένα άρωμα με την υπογραφή της ίδιας της σχεδιάστριας. Το 1920, η Σανέλ ζήτησε από τον Έρνεστ Μπο, τη λεγόμενη nez (μύτη για τα αρώματα), να δημιουργήσει «ένα γυναικείο άρωμα που να μυρίζει σαν γυναίκα». Ήταν ένα πραγματικό άρωμα σχεδιαστή, που ταίριαζε στο μοναδικό πνεύμα της φίρμας. Ο Μπο επέστρεψε με πέντε αριθμη­μένα εκχυλίσματα. Η Κοκό επέλεξε το νούμερο πέντε, το οποίο περιεί­χε 80 συστατικά, ανάμεσα στα οποία ήταν και η αλδεΰδη, ένα συνθε­τικό συστατικό.

Όταν τη ρώτησαν πώς να το ονομάσουν, η Σανέλ απά­ντησε: «Λανσάρω την κολεξιόν μου στις 5 Μαΐου, τον πέμπτο μήνα του χρόνου. Ας κρατήσουμε τον αριθμό, θα φέρει καλοτυχία». Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε γαλλικός οίκος μόδας θα λάνσαρε τον δικό του jus (χυμό) – ο όρος χρησιμοποιούνταν από τους επαγγελματίες για το υγρό του αρώματος. Το 1947 λανσαρίστη­κε η πρώτη κολεξιόν του Κριστιάν Ντιόρ με το εμβληματικό άρωμα Miss Dior, που αντικατόπτριζε το πάθος του σχεδιαστή για τα λουλού­δια – «Ένα άρωμα είναι η τελευταία πινελιά σε ένα φόρεμα», δήλωνε ο σχεδιαστής μόδας.