Κάθε σκακιστής που θέλει να βελτιώσει το επίπεδό του πρέπει να μελετήσει μεθοδικά καθώς και να κατανοήσει τις βασικές αρχές που διέπουν το άνοιγμα, το μέσο και το φινάλε.

Οι περισσότεροι σκακιστές δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στη θεωρία του ανοίγματος. Αυτό συμβαίνει διότι είναι πιο εύκολη στην εκμάθηση και μπορεί να φέρει άμεσα αποτελέσματα. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα προκύπτουν κυρίως από την άγνοια του αντιπάλου παρά από τις δικές μας ικανότητες. Ακόμα και οι προπονητές σκακιού προτιμούν να διδάσκουν παραλλαγές από διάφορα ανοίγματα ή απλά τακτικά μοτίβα. Ο λόγος είναι ότι, πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο για την ανάλυση του μέσου και του φινάλε.

Παρόλα αυτά, η θεωρία του μέσου και του φινάλε είναι εξίσου σημαντική. Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες. Απαιτεί βαθιά έρευνα στις ιδέες και τη λογική των θέσεων. Επιπλέον, σε αντίθεση με το άνοιγμα, η θεωρία του μέσου και του φινάλε δεν αλλάζει συχνά με τις σύγχρονες εξελίξεις. Παραμένει σχεδόν αμετάβλητη με την πάροδο του χρόνου.

Επομένως, όποιος θέλει να γίνει καλύτερος σκακιστής πρέπει να αλλάξει προσέγγιση. Είναι απαραίτητο να κατανοήσει τη θεωρία του μέσου και του φινάλε, ώστε να μπορεί να προχωρά σωστά μετά το άνοιγμα που έχει επιλέξει.

Αυτή η σειρά μαθημάτων στοχεύει να παρουσιάσει προχωρημένες έννοιες προπόνησης, χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους που δίδαξαν μεγάλους σκακιστές, πολλοί διάσημοι προπονητές.