Στο σημαντικό, στοχαστικό βιβλίο του Δημήτρη Καράμπελα Διονύσης Σαββόπουλος, που μόλις κυκλοφόρησε, ξεμπλέκονται όλες οι κλωστές του έργου του [του Σαββόπουλου]. Κι έπειτα όλες οι κλωστές μπλέκονται ξανά σ’ αυτό το κέντημα του πόνου που λάμπει και λάμποντας τρέμει σαν «αέρας», στο ιερό: το έργο του Σαββόπουλου.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

Αλλά μ’ αρέσει να ελπίζω ότι, εδώ κι εκεί, γύρω από γραπτές κατασκευές γεμάτες συγκίνηση, επιβιώνει ακόμη και σήμερα ένα είδος αναγνώστη όχι ολότελα τυπικού στα καθήκοντά του (υπολογίστε κι εμένα), ο οποίος προτιμάει να ψάχνει στην αγάπη την αλήθεια παρά το αντίθετο.

Του ανατέθηκε [στο δοκίμιο αυτό] η ανυπόληπτη αλλά ευχάριστη ακρόαση της εξομολόγησης ενός ερωτευμένου που μεροληπτεί εξαιτίας του πυρετού που τον καίει: συγγραφέας ερωτευμένος με τον ήρωά του, που υψώνει τον έρωτά του στη βαθμίδα ενός γρίφου – του Πνεύματος.

Απ’ αυτό τον πυρετό θερμαίνεται η ορατή λογοτεχνική ομορφιά πολλών από τις επιμέρους αναλύσεις που απαρτίζουν το βιβλίο, οι οποίες καρκινοβατούν ανάμεσα στο στοχασμό και σε μια απεριόριστα λυρική ανάγνωση του Σαββόπουλου, με συνέπειες όχι σπανίως συναρπαστικές.

Ευγένιος Αρανίτσης

Όλ’ αυτά τα ασύνδετα μεταξύ τους επεισόδια ενός βίαιου εφηβικού απογαλακτισμού είναι συγχρόνως και μια συγκινητική σύνοψη των τραγουδιών που έμελλε να γράψει αργότερα ο Σαββόπουλος. Ένα παιδί δεν χωράει πια στο αποπνικτικό σκηνικό του σπιτιού του κι αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ταξίδι για το πουθενά, μέσα σ’ ένα εφιαλτικό νυχτερινό τοπίο. Δίχως να το πολυσκεφτεί, αρχίζει ν’ αφηγείται σ’ έναν άγνωστο αλλοπρόσαλλες, αινιγματικές ιστορίες που πρέπει να κρατήσουν όλη τη νύχτα, για να μείνει ξύπνιος ο οδηγός που τον μεταφέρει, απ’ το μπροστινό κάθισμα του φορτηγού του, προς μια καινούργια ζωή. «Ένιωθα σαν να μην είχα γεννηθεί και πήγαινα να γεννηθώ» (Lifo, 22/12/2016). Το μοναχικό αυτό παιδί θ’ αρχίσει να εφευρίσκει, σαν μια ερμητική κι ανησυχητική Σεχραζάτ, για κάθε καινούργια νύχτα φυγής που έρχεται, καινούργιες τέτοιες ιστορίες –πάντοτε ένα μείγμα αλήθειας και ψέματος– ώσπου στο τέλος θ’ ανατείλει, κάπου μακριά, το αμυδρό φως ενός ιδεατού καταφυγίου, όπου θα ξανασυναντήσει όλους εκείνους που είχε εγκαταλείψει – και μαζί μ’ αυτούς κι εμάς: στο ξέφωτο μιας γιορτής όπου οι αποστάσεις καταργούνται κι οι αντιθέσεις συμφιλιώνονται – γύρω απ’ το πάλκο ή μια φωτισμένη σκηνή, γύρω απ’ τα ηχεία, τους προβολείς, τους μουσικούς και τον τραγουδιστή, που αφηγείται τις βαθύτερες αδυναμίες και επιθυμίες του και μοιράζεται με τους άλλους το θαύμα με το οποίο μοιάζει κάθε φορά ένα ζωντανό τραγούδι.