Απόσπασμα από το ποίημα "Οι επιζώντες ενός ναυαγίου"

Από πού να αντλήσεις δύναμη; Πού να στρέψεις το βλέμμα σου για να δεις λίγη ομορφιά (...); Δεν είναι εύκολα ορατή Πέφτει σαν μια πολύ ψιλή βροχή Μας καταβρέχει αργά, μουλιάζει τις ιδέες, τις σκέψεις Φέρνει σήψη και παρακμή Μ’ έναν τρόπο σιγανό, ύπουλο Τόσο, που περνά σχεδόν απαρατήρητη Γίνεται το είναι (...)

Μας κυβερνούν άρχοντες των μυγών Αυτούς επιλέγουμε Αυτοί κινούν τα νήματα Αυτούς χειροκροτούν τα πλήθη Ακολουθούν τον Τζακ με τυφλή υποταγή Ενώ εκείνος έχει ήδη βάψει το πρόσωπό του με αίμα, με τα χρώματα του πολέμου

Τα ποιήματα της συλλογής συνθέτουν ένα στεφάνι από Άνθη του καλού που κατατίθενται στο βωμό αυτών των ερωτημάτων. Γιατί όμως τα Άνθη και όχι Τα άνθη; Γιατί το καλό και η καλοσύνη δεν ορίζονται εύκολα βάζοντας οριστικά άρθρα. Είναι μια διαρκής αναζήτηση μέσα στην πυκνή ομίχλη του κακού.