Η Συμφωνία αρ. Ι του Τάσου Λειβαδίτη δεν είναι απλώς ποίηση· είναι μια βουβή κραυγή για όλα όσα χάθηκαν, για όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ, για την ελπίδα που επιμένει να ανασαίνει μέσα στην ήττα.

Ένα έργο γραμμένο στη σκιά του Εμφυλίου, αλλά ξεπερνά την Ιστορία:
Μιλά για τον άνθρωπο που παλεύει να κρατήσει τη φλόγα του,
για εκείνον που περπατά τη νύχτα μόνος,
που ψάχνει ακόμα τη θέση του μέσα στον κόσμο.

Η ποίηση του Λειβαδίτη είναι απλή και σπαρακτική.
Δεν εξηγεί — αισθάνεται. Δεν κραυγάζει — ψιθυρίζει δυνατά.

Για όποιον αναζητά έναν στίχο να κουμπώσει στη σιωπή του,
αυτή η συλλογή είναι καταφύγιο.