Στην «Εκστάση», ο Άλεξ Ντιμίτροφ αγκαλιάζει μια ζωή στα άκρα στη Νέα Υόρκη και την καλοδουλεμένη ποίηση που μπορεί να προκύψει από αυτήν. Εξερευνά το σεξ, τα ναρκωτικά, τα πάρτι, την ευχαρίστηση και τον Θεό της δεκαετίας του 2020, ενώ κοιτάζει πίσω σε μια ενηλικίωση τη δεκαετία του 1990 που συνεχίζει να επηρεάζει ποια είναι και ποια θα είναι η γενιά του. Τα αδέσμευτα και μουσικά του ποιήματα αποτελούν μια κραυγή κατά της καταπίεσης, μια ανατροπή των πολιτιστικών κανόνων και της ντροπής, και μια γιορτή της ανθρώπινης αυθεντικότητας – ακόμα κι αν το να ζεις υπό τέτοιες φιλοσοφίες είναι επικίνδυνο.

Στο «Σήμερα αγαπώ να είμαι ζωντανός», βρίσκουμε τον ποιητή γυμνό στην κουζίνα του, να τρώει μια μπανάνα και να είναι εμμονικός με έναν νέο εραστή, δηλώνοντας «δεν με νοιάζει να με θυμούνται. / Με νοιάζει… Δυνατοί άντρες. Ωραίες προτάσεις. Ιταλικό δέρμα»; Στο «Poppers», στέκεται ζαλισμένος στο μπάνιο σε ένα μπαρ, «σκεπτόμενος τι να κάνω / με το υπόλοιπο της ζωής μου», και εκ issuing a warning to himself and us: «Η ποίηση / δεν είναι βιβλίο αυτοβοήθειας». Ο Ντιμίτροφ είναι ένας εικονογράφος της σύγχρονης ζωής, ικανός να αποδώσει βαθύ και διαχρονικό νόημα σε μια περαστική συνάντηση στο δρόμο. Η «Εκστάση» ασχολείται επίσης με την χριστιανική ανατροφή του ποιητή, ερευνώντας την πίστη ως εχθρό και βαλβίδα αποκατάστασης, και σύντροφο σε ό,τι αυτή η συλλογή γιορτάζει και κολακεύει: την βαθιά ανθρώπινη εκστάση.

Ο Ντιμίτροφ είναι το σπάνιο εκείνο πλάσμα, ένας αληθινός ποιητής και ένας πραγματικά σύγχρονος ποιητής. Ευχαριστώ τον Θεό που είναι εδώ.

«Η Εκστάση» ξεχωρίζει για την σφοδρή εξέταση της παροδικότητας του Έρωτα ... Καταπληκτική και διασκεδαστική» – Guardian

Σελίδες: 112, Διαστάσεις: 14.5x14.5cm