• Θες να μάθεις πώς να εντάξεις ηρεμία, τέχνη και δημιουργία στην καθημερινότητά σου
• Αναζητάς ιστορίες που συνδυάζουν ζεστό ανθρώπινο συναίσθημα και απαλό εσωτερικό ταξίδι
• Εκτιμάς βιβλία με ατμόσφαιρα, κοινότητα και τέχνη σαν θεραπευτική εμπειρία

Έναν στοχαστικό ταξιδιωτικό οδηγό ενσυνειδητότητας, που χρησιμοποιεί την τέχνη του πηλού ως εργαλείο αυτογνωσίας. Θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πόσο σημαντικό είναι να αφιερώσεις χρόνο στον εαυτό σου – μέσα από την άλλαγή των εποχών και την κοινότητα γύρω από τον καμινά.

• Την πορεία της Jungmin, από την υπερβολική δουλειά και μοναξιά έως τη σύνδεση με την τέχνη
• Κάθε εποχή έχει τη δική της αίσθηση και πρόκληση, που σχετίζεται με το πώς οι πληγές θεραπεύονται
• Χειρωνακτική διαδικασία, όπου κάθε αντικείμενο (πιάτο, βάζο) αντανακλά μια συναισθηματική φάση
• Ζεστό καστ χαρακτήρων που μοιράζονται ιστορίες ζωής στο εργαστήριο

Η Τζονγκ-Μιν θυμόταν ακόμη την πρώτη φορά που την τσίμπησε αγκάθι. Το περασμένο φθινόπωρο, ο δρόμος ήταν καλυμμένος με πεσμένα κάστανα, αλλά εκείνη κατάφερε να μαζέψει ένα που ευτυχώς δεν είχε ποδοπατηθεί. Τίναξε τη σκόνη από πάνω του και άνοιξε το ξυλώδες αγκαθωτό περίβλημα. Ήταν κούφιο. Kάποιος μάλλον είχε ήδη αφαιρέσει τον καρπό. Δοκίμασε να μαζέψει μερικά ακόμα κάστανα, όμως ένα καλά κρυμμένο, ασυνήθιστα μακρύ και αιχμηρό αγκάθι τρύπησε την τρυφερή παλάμη της. Η Τζονγκ-Μιν έσφιξε ακόμα πιο δυνατά το ξυλώδες περίβλημα. Ήθελε να τιμωρήσει το χέρι της που έγραφε τόσο απερίσκεπτα. Σχηματίστηκαν στρογγυλές σταγόνες αίματος. Ο οξύς πόνος εξαπλώθηκε από την παλάμη μέχρι τη σπονδυλική της στήλη και ταξίδεψε ως τα δάχτυλα των ποδιών της. Έκτοτε, η Τζονγκ-Μιν δεν ξαναβγήκε από το σπίτι. Το περιστατικό αυτό συνέβη μόλις τρεις μήνες αφότου μετακόμισε στον οικισμό του Μπάμγκασι.

Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, όταν η Τζονγκ-Μιν είχε πρωτοεπισκεφτεί εκείνο το συγκρότημα πολυκατοικιών με λίγους ορόφους, έκανε τρομερή ζέστη. Με τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι, η εύρεση σπιτιού είχε αποδειχθεί εξαντλητική. Η Τζονγκ-Μιν είχε βαρεθεί να μετακομίζει κάθε δύο χρόνια και ως εκ τούτου οποιοδήποτε μέρος αποκαλούσε «σπίτι», πέρα από την πρακτική του χρήση, δεν τη γοήτευε πλέον. «Είναι το τελευταίο σπίτι για σήμερα;» ρώτησε η Τζονγκ-Μιν φανερά καταβεβλημένη. Ο μεσίτης, λέγοντάς της ότι είχε βρει κάποιο καλό ακίνητο, την είχε γυρίσει σε ολόκληρο το Ιλ-Σαν, όμως εκείνη παρέμενε αναποφάσιστη.