Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν όσοι το διάβασαν και δεν...έλαβαν τις απαντήσεις που ήλπιζαν, να το μεταπουλήσουν ως μεταχειρισμένο, ώστε να ενημερωθούν κι όσοι δεν επιθυμούν να χρηματοδοτήσουν τον συγγραφέα..εάν το βιβλίο εκφράζει ανακρίβειες ή/και αναλήθειες, υπάρχει άραγε πιο ηχηρό μήνυμα εναντίον της παραπληροφόρησης, από την τιμώρησή της με κάθε δυνατό μέσο;
Τι να προσέξω
- Γράφω τις απορίες μου για το προϊόν.
- Αποφεύγω ερωτήσεις για διαθεσιμότητα, τιμή και πορεία της παραγγελίας μου.
- Προστατεύω τα προσωπικά μου στοιχεία και δεν τα δημοσιεύω.
- Δεν χρησιμοποιώ απρεπείς και προσβλητικές εκφράσεις.
Δες αναλυτικά τους όρους χρήσης για τις Ερωτήσεις Προϊόντων
Όλες οι ερωτήσεις![Angeliki_B]()
![Όνομα χρήστη]()
![zeta_math]()
1 Απάντηση
Ενδιαφέρουσα ιδέα. Αντί για τεκμηριωμένη κριτική του περιεχομένου, προτείνεται η οικονομική «τιμωρία» του συγγραφέα μέσω μεταπώλησης. Πρωτότυπη προσέγγιση στην αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης — αν και συνήθως αυτή καταρρίπτεται με επιχειρήματα.
3 Σχόλια
Η τεκμηριωμένη κριτική για οτιδήποτε προϋποθέτει επαρκή γνώση - εν προκειμένω, η κριτική του περιεχομένου ενός βιβλίου προϋποθέτει πρόσβαση στο βιβλίο. Βρισκόμαστε όμως ως πολίτες πολλές φορές, στο εξής παράδοξο: προκειμένου να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε την αλήθεια, καλούμαστε να χρηματοδοτήσουμε παραμύθια! Για να έχουμε δικαίωμα να απορρίψουμε μια θέση, καλούμαστε καταρχήν να την επιβραβεύσουμε!
Κι αν κάποιος θέλει πρόσβαση στη γνώση, χωρίς να υποχρεωθεί να το πληρώσει (πολύ) ακριβά και χωρίς να ωφελήσει όποιον την αμαυρώνει...;
Πώς θα σπάσει ο φαύλος αυτός κύκλος επιβράβευσης του λάθους; Σκέψεις γενικά και αόριστα για την δύναμη του (εν πολλοίς ανίσχυρου) πολίτη απέναντι στον ισχυρό...
Το σχόλιό σας εξακολουθεί να αποφεύγει συστηματικά το περιεχόμενο του βιβλίου.
Δεν διατυπώνεται κανένα επιχείρημα, καμία αναφορά σε συγκεκριμένη ανακρίβεια, καμία τεκμηρίωση.
Όταν απουσιάζει η ουσιαστική κριτική, η μετατόπιση της συζήτησης σε οικονομικά ή ηθικά σχήματα λειτουργεί απλώς ως υποκατάστατο επιχειρημάτων!
Οι αποκαλύψεις θα έπρεπε σήμερα να οδηγήσουν τους Έλληνες σε ένωση και κατάθεση μήνυσης για Εσχάτη Προδοσία όλης της Βουλής από το 2009 μέχρι σήμερα.
Ακόμα και η δημοσιογραφική αποτύπωση της "φτιαχτής" χρεοκοπίας των Ελλήνων ως ο απόλυτος κερδοσκοπικός προορισμός παγκόσμια από ντόπιους και ξένους, είναι σκόπιμα παραπλανητική.
Ο πραγματικός Τσόμσκι, που μας σερβιρίστηκε ως φίλος της Ελλάδας, αποκαλύπτεται: Αναφέρεται μεν στο ότι ο Ελληνικός λαός έσωσε τις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες. Δεν μας είπε όμως ποτέ το ΠΩΣ έγινε αυτό. Για να δούμε: Οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες δάνεισαν, μέχρι πριν το 2008, ποσά επιπέδου ολόκληρου κρατικού προυπολογισμού στις Ελληνικές τράπεζες με ενέχυρο τα ίδια τα δάνεια των πολιτών. Οι τράπεζές μας δεν έβαζαν υποθήκη σπίτια αλλά τα ίδια τα δάνεια, που γκρουπάριζαν και τα έκαναν ομόλογα, τα έδιναν στις ξένες τράπεζες και ξαναδανείζονταν. Η τραπεζική φάρμπρικα φούσκας: Δίνω χρήμα και δανείζω κάποιους πολίτες----> γκρουπάρω τα δάνεια αυτά, φτιάχνω ομόλογο---> το δίνω ως ενέχυρο στην πχ Γερμανική τράπεζα ----> με δανείζει με νέο χρήμα που ξαναδανείζω στους ανυποψίαστους πολιτες. Αρα οι Ελληνικές τράπεζες δάνειζαν με τα Γαλλογερμανικά δανεικά τους τον ανυποψίαστο κόσμο, και όσο καιρό οι τράπεζες δάνειζαν κέρδιζαν από τις πωλήσεις bonus και βεβαίως τόκους, αμύθητα ποσά (πολλά δις) που μπορούσαν να καλύψουν τα δάνεια που οι ίδιες είχαν πάρει απόξω. Θυμάστε φαντάζομαι που μας έπαιρναν τηλέφωνο και μας έλεγαν "έχουμε ένα εγκεκριμένο δανειάκι σε εσάς να σας στειλουμε με courrier τα χαρτιά". Δεν τους ένοιαζε καθόλου αν ήταν αξιόπιστοι οι δανειολήπτες. Καθόλου. Γνώριζαν από πριν ότι όλα αυτά θα φορτωθούν στο Δημόσιο. Οταν έφτασε η κρίση από την Αμερική, με την κατάρρευση της Lehman Brothers που επειδή η τραπεζική οικονομία ήταν διασυνδεδεμένη, είχαν ανταλλάξει όλοι ομόλογα με όλους, η κρίση έφτασε σε όλες τις τράπεζες του κόσμου, οπότε οι άνθρωποι φοβισμένοι πήγαιναν και ζήταγαν τα μετρητά τους από τις τράπεζες. Οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες διέθεταν σκουπίδια από Ελληνικά ομόλογα (γκρουπαρισμένα δάνεια) που δέχτηκαν ως ενέχυρο για να δανείσουν και όχι μετρητά. Απαίτησαν λοιπόν τα λεφτά τα δις που είχαν δανείσει από τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Τίποτες στο ταμείο τους, δεν ξέρουμε που πήγαν όλα αυτά τα δις/τρις (?) έκαναν φτερά σε άλλους προορισμούς και νήσους...Ολοι μας έλεγαν ότι έπρεπε να σώσουμε τις τράπεζες, ΜΜΕ, όλοι οι βουλευτές, χαμός. ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΛΟΙΠΟΝ ΗΤΑΝ Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. Ένα ιδιωτικό τραπεζικό χρέος έγινε δημόσιο και όντως οι Έλληνες έσωσαν τις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες από τις Ελληνικές. Εκείνες σώθηκαν. Εμείς όχι από αυτές.
Περαστικά μας αδέρφια.
Και όχι μόνο αυτό, το καταχρεωμένο, με τα δάνεια των τραπεζικών μπαταχτζήδων, Ελληνικό Δημόσιο, έγινε στην συνέχεια το απόλυτο πεδίο παγκόσμιας κερδοσκοπίας, στο οποίο πρέπει να πήραν μέρος, από τους υπαίτιους τραπεζίτες μέχρι βουλευτές και Υπουργούς, διότι ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ σε στημένο και σίγουρο κερδοσκοπικό παιχνίδι πρέπει να έχεις πληροφορίες εκ των έσω από όλες τις πλευρές. Αν τα βρουν οι τραπεζίτες με τις εξουσίες, πρόκειται για σιγουράκι. Για πόσους μάθαμε ότι ήδη είχαν βγάλει από πριν τα λεφτά τους έξω;
https://www.reader.gr/kosmos/o-amihanos-dialogos-noam-tsomski-kai-tzef-epstain-gia-ta-ellinika-mnimonia/633459