• Αστυνομικό Μυθιστόρημα/Σκανδιναβικό Νουάρ (Θρίλερ)
  
• Η ατμόσφαιρα είναι έντονη και σκοτεινή, με μια συνεχή αίσθηση κινδύνου και βαθιά ψυχολογική πίεση.

• Μια αδίστακτη καταδίωξη ενός επικίνδυνου εγκληματία σε δύσκολες συνθήκες.
  
• Την εξιχνίαση ενός περίπλοκου μυστηρίου που μπλέκει την αστυνομία με τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος.
  
• Την επιστροφή του αγαπημένου ντετέκτιβ Χάρι Χόλε, ο οποίος πρέπει να αντιμετωπίσει τους προσωπικούς του δαίμονες.

• Για την αμείλικτη δράση και τις συνεχείς ανατροπές που χαρακτηρίζουν τη γραφή του Nesbø.
  
• Ο συγγραφέας στήνει μια άψογη πλοκή, διατηρώντας την αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα, όπως μόνο στο σκανδιναβικό νουάρ ξέρουν.
  
• Είναι μια ακόμη ευκαιρία να βυθιστούμε στο σκοτεινό και συναρπαστικό κόσμο του Χάρι Χόλε, του πιο αναγνωρίσιμου ήρωα της σειράς.

Αν είσαι λάτρης των σκληρών αστυνομικών θρίλερ, των σκανδιναβικών νουάρ και των σύνθετων χαρακτήρων που παλεύουν με τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, ειδικά αν έχεις παρακολουθήσει τη σειρά με τον Χάρι Χόλε.

«Ο Χόλε έσκυψε και πήρε το μπουκάλι. Το βάρος του υγρού τού θύμισε πόσο διψασμένος ήταν, πόσο χρειαζόταν τον ύπνο. Ο Μπιάρνετ, που φορούσε ακόμη τη στολή του, τον κοιτούσε με έναν τρόπο που ήταν μισός φόβος και μισή συμπάθεια. Ο Χόλε γύρισε το καπάκι, βρέθηκε να κρατάει μια πλαστική μαύρη τρύπα γεμάτη με φθηνό υγρό, ακουμπούσε τα χείλη του. Ένας άλλος ήχος. Ήχος υγρού, ήχος που πέφτει στο λαιμό. Ένας ήχος που θα έπρεπε να είναι απαγορευμένος. Ίσως. «Δεν είναι τίποτα», είπε ο Μπιάρνετ. «Προβλήματα με τη σύνδεση». Ο Χόλε τον αγνόησε, ρούφηξε άλλο ένα δυνατό ποτήρι. Τι είναι «τίποτα» στην κλίμακα του θανάτου;

Η κλήση ήρθε λίγο μετά τις τρεις το πρωί. Αυτή είναι η Ώρα του Λύκου, η ώρα που η καρδιά σου χτυπάει πιο αργά, η ώρα που οι εφιάλτες σου βγαίνουν στον κόσμο, η ώρα που οι άνθρωποι πεθαίνουν. Ο Χόλε σήκωσε το ακουστικό με το ένα χέρι. Δεν χρειαζόταν να κοιτάξει το ρολόι. Το ήξερε. «Είναι ο Χόλε», είπε. «Τι είναι;» «Ένα πτώμα, Χάρι. Μια γυναίκα, βρέθηκε στο δάσος. Άγριο. Πολύ άγριο».

Ο Χόλε έκλεισε το τηλέφωνο, άφησε το μπουκάλι κάτω. Το υγρό του είχε αφήσει μια αίσθηση ζέστης στο στομάχι, μια φευγαλέα ανάμνηση. «Ωραία», είπε μέσα του. «Πάμε για δουλειά». Όχι, δεν ήταν ώρα για ύπνο, δεν ήταν ώρα για λύπη. Ήταν ώρα να κυνηγήσει τους λύκους, πριν βγουν στον κόσμο.»