Ο Τόμας Μαν προσφέρει μια αλληγορία του φασισμού, δείχνοντας πως η εξουσία ευδοκιμεί όχι μόνο μέσω της βίας, αλλά και μέσω του θεάματος, της συναίνεσης και της σταδιακής διάβρωσης της ατομικής ηθικής αντίστασης.

Σε ένα ιταλικό θέρετρο του Μεσοπολέμου, ένας υπνωτιστής-μάγος μετατρέπει τη σκηνή σε πεδίο εξουσίας. Το κοινό παρακολουθεί, γελά, υποκύπτει. Στο πρόσωπο του Τσιπόλα, ο Τόμας Μαν συμπυκνώνει τη γοητεία και τον τρόμο της χειραγώγησης, σε μια νουβέλα που διαβάζεται ταυτόχρονα ως πολιτική αλληγορία, ψυχολογικό δράμα και στοχασμός πάνω στη βούληση και την ελευθερία. Ο Μάριο και ο μάγος, αν και γράφτηκε το 1929, παραμένει ένα από τα πιο επίκαιρα έργα του Μαν. Μια μικρή σε έκταση, αλλά μεγάλη σε δύναμη ιστορία για τη μαζική υποβολή, την ταπείνωση και την ύστατη πράξη που ανατρέπει τα πάντα.