Το ημερολόγιο έγραφε Παρασκευή 5 Ιουνίου 1942.

Οκτώ αθώοι άνδρες θα εκτελούνταν τα χαράματα της ημέρας εκείνης «εγκαινιάζοντας», έναν νέο τόπο μαρτυρίου, το θυσιαστήριο της Καισαριανής.

Οκτώ Ήρωες θα πλήρωναν με τη ζωή τους για πράξεις που δεν έκαναν, ακούσιοι πρωταγωνιστές της απόλυτης πανγερμανικής παραφροσύνης των αντιποίνων.

Οκτώ Έλληνες, περιβαλλόμενοι με τη λευκή άλω, θα καθαγιάζονταν στο ταξίδι τους στο φως, στην ιστορία, στην αθανασία.

Ήταν οι Οκτώ Πρώτοι.

Ανάμεσά τους, ο Λευτέρης Κιοσσές. Στα εικοσιένα του μόλις χρόνια, θα προλάβαινε να γνωρίσει τις αιχμηρές γωνίες της Γερμανικής απανθρωπιάς. Θα προλάβαινε να ζήσει την αδικία σε όλη της την έκταση. Θα προλάβαινε να μιλήσει για τις σκοτεινές ώρες της απομόνωσης στο κελί του, μέσα από τις 362 πυκνογραμμένες δυσανάγνωστες σελίδες. Θα προλάβαινε να αιματώσει το δέντρο της ελευθερίας.

Δεν θα προλάβαινε όμως να μεγαλώσει! Δεν θα προλάβαινε να σπουδάσει, να ερωτευτεί, να εργαστεί! Δεν θα προλάβαινε να ζήσει!

Η άλκιμη νιότη του θα ξοδευόταν για την πατρίδα. Το «Πεθαίνουμε σαν άνδρες για την Πατρίδα», το «Χαίρε Ελλάδα, μητέρα Ηρώων» ήταν οι τελευταίες σκέψεις του, αποτυπωμένες σε ένα μικρό χαρτάκι, με παραλήπτες τους γονείς του, τις αδελφές του, την Ελλάδα. Ο ηρωισμός, ο πατριωτισμός, η θυσία, η μετάβαση στην αιωνιότητα όλα σε υπέρθεση, όλα στο απόλυτο, από ένα αγόρι 21 ετών.

Δίπλα του, ο φίλος του, ο «αδελφός» του, ο Νίκος Μοσχόπουλος και μαζί τους έξι ακόμη «όμηροι», προερχόμενοι από τη «δεξαμενή» των συλληφθέντων στην προσπάθεια διαφυγής τους στη Μέση Ανατολή, θύματα και αυτοί της αγάπης τους για την πατρίδα. Τα όσα προηγήθηκαν, τα όσα ακολούθησαν, ο αντίκτυπος, που άφησε στις οικογένειες των εκτελεσμένων, στην Αθηναϊκή κοινωνία σε συνδυασμό με τις προσωπικότητες εκείνων των Οκτώ Πρώτων, αποτυπώνονται στον χωροχρόνο της παρούσας έρευνας.

Στόχος της έκδοσης να ανασύρει μνήμες, να φωτίσει άγνωστες και αθέατες στιγμές ιστορίας, να μιλήσει για τον Λευτέρη, για τον Νίκο, για την αδικημένη γενιά, να μιλήσει για Ήρωες, να τιμήσει Ήρωες.