ν η π ε ν θ έ ς τ ο ζ η τ ο ύ μ ε ν ο

αιφνίδια ο θάνατος τρέχει μπροστά της χώρας του τα κάγκελα έσπρωξε νά μπει ολονυχτίς τη γύριζαν στα πάρκα οι λέξεις της φέρθηκαν καλά μ’ επιμονή κρύβοντας το στεγνό σημείο το χώμα ούρλιαζε: είσαι νεκρός ιστός δεν λες να αποσυντεθείς χρόνια μετά στο ξύλινο πόδι του θείου καίει το καντήλι ενώ πλάι του παιδιού το λίκνο...