Αν υπάρχει ένα ευρύτερο αφήγημα που πρέπει να σημειώσουμε, αυτό είναι το πραγματικά δραματικό αφήγημα μιας χριστιανικής αυτοκρατορίας που περισσότερα από 1.000 χρόνια διατήρησε τον πολιτισμό σε μια μονίμως προβληματική γωνιά του κόσμου, και η οποία έπεσε τελικά μαχόμενη με υπέρτατο ηρωισμό, υπερασπιζόμενη τη χριστιανοσύνη και τους θησαυρούς της ελληνικής και ρωμαϊκής κουλτούρας που είχαν διασωθεί, πάνω στους οποίους χτίστηκε το διανοητικό και πνευματικό οικοδόμημα της Δύσης. Αυτοί οι θησαυροί βρίσκονται διαρκώς υπό απειλή, ακόμη και από το εσωτερικό του ίδιου του δυτικού κόσμου. Οι μαχητές αυτοκράτορες του Βυζαντίου πολέμησαν προσωπικά για να διαφυλάξουν τον κόσμο τους, τον λαό τους και τη χριστιανοσύνη. Μερικοί νίκησαν, άλλοι ηττήθηκαν.

Φυσικά, ο ρόλος ενός μονάρχη σήμερα είναι τελείως διαφορετικός απ’ ό,τι ήταν παλαιότερα. Είναι δύσκολο για εμάς να φανταστούμε ένα μαχητή μονάρχη. Τους τελευταίους λίγους αιώνες το να είναι κανείς βασιλιάς ή βασίλισσα σημαίνει ότι διάγει έναν άνετο, προνομιούχο και πολύ προστατευμένο βίο ως «κεφαλή του κράτους», μία τελετουργική φιγούρα. Όλα τα μέσα της κρατικής ασφάλειας επιστρατεύονται για να εξασφαλιστεί ότι αυτοί οι άνθρωποι και οι οικογένειές τους δε διατρέχουν τον παραμικρό κίνδυνο να υποστούν προσωπική βλάβη και προστατεύονται από κάθε άποψη για όλη τους τη ζωή. Μία τέτοια υπερβολική φρούρηση θα φάνταζε αδιανόητη σε παλαιότερες εποχές, όταν το πρωταρχικό καθήκον ενός μονάρχη ήταν να προστατεύει το κράτος και τον λαό ηγούμενος έφιππος του στρατού και διακινδυνεύοντας στη μάχη τη ζωή του (και καμιά φορά τη ζωή της).