Τα οκτώ μελετήματα του τέταρτου βιβλιαρίου της σειράς «Γραφή και ανάγνωση» προσβλέπουν στο ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη.

Η τελική τους συγκέντρωση στο προκείμενο βιβλιάριο ορίζει σαφέστατα τόσο το κέντρο της ποίησης και της ποιητικής του όσο και τις τεμνόμενες περιφέρειες.

Στο κέντρο αναγνωρίζεται αμέσως η αυτόματη λυρική ευφορία του ποιητή, δυσεύρετη σε άλλους ποιητές -δικούς μας και ξένους.

Η οποία κάπου και κάποτε υπερβάλλεται σε λυρική ευφράδεια, τροφοδοτώντας τον γλωσσοκεντρικό λυρισμό του Ελύτη.

Αντίθετα, όταν και όπου η λυρική ευφορία συσπειρώνεται, παράγει κατακόρυφα ποιήματα, συστήνοντας τον «εσωτερικό» λυρισμό του ποιητή.

Στην πρώτη περίπτωση προκύπτουν μάλλον ανάγλυφα ποιήματα, στη δεύτερη ολόγλυφα.

(. . .) [Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]