ΜΙΑ ΦΟΡΆ ΚΙ ΈΝΑΝ ΚΑΙΡΌ ήταν ένας καλο­κάγαθος γε­ρο-μάγος, που χρησιμοποιούσε γενναιόδωρα και σο­φά τα μάγια του για να βοηθάει τους γείτονές του. Αντί να φανερώνει την αληθινή πηγή της δύναμής του, προσποιούνταν ότι τα φίλ­τρα, τα ξόρκια και τα αντίδοτά του ξεπρόβαλλαν από μόνα τους μέσα σ’ ένα μι­κρό τσουκάλι, που αποκα­λούσε «τυχερή χύτρα». Άνθρωποι από πολύ μακριά κατέφθαναν σ’ αυτόν για τα προβλήματά τους κι ο μάγος ανακάτευε μετά χαράς το τσουκάλι του και τα τακτοποιούσε όλα.

Αυτός ο αξιαγάπητος μάγος έζησε ως τα βαθιά γεράματά του και ύστερα πέθανε, αφήνοντας στον μοναχογιό του όλα τα υπάρχοντά του. Ο γιος όμως είχε τελείως διαφορετικό χαρακτήρα από τον ευγενι­κό πατέρα του. Κατά τη γνώμη του, όποιος δεν ήξε­ρε από μάγια ήταν άχρηστος, και συχνά διαφωνούσε με τη συνήθεια του πατέρα του να προσφέρει μαγική βοήθεια στους γείτονές τους.

Όταν ο πατέρας πέθανε, ο γιος ανακάλυψε κρυμ­μένο μέσα στην παλιά χύτρα ένα δεματάκι με το όνομά του. Το άνοιξε με την ελπίδα πως ήταν χρυ­σάφι, αλλά αντί γι’ αυτό βρήκε μια μαλακή χοντρή παντόφλα, πολύ μικρή για το πόδι του και χωρίς το ταίρι της. Σ’ ένα κομμάτι περγαμηνής μέσα στην πα­ντόφλα αναγράφονταν τα λόγια: Εύχομαι από καρδιάς, γιε μου, να μην τη χρειαστείς ποτέ.

Ο γιος βλαστήμησε το ξεμωραμένο από τα γεράματα μυαλό του πατέρα του κι έριξε την παντόφλα μέσα στο τσουκά­λι, σκοπεύοντας να το χρησιμοποιή­σει από δω και πέρα για σκουπιδοτενεκέ.