Τον πρώτο καιρό του κόσμου τα θηρία ήταν θεοί. Και οι θεοί άλλωστε ήταν συχνά θηρία. Κι οι άνθρωποι, που πολύ θα θέλανε να είναι θεοί (ή έστω θηρία), δεν είχαν βρει ακόμη τρόπο να τα κυνηγάνε. Η αλήθεια είναι πως δεν είχαν βρει καν τρόπο να γλιτώνουν, όταν τα θηρία κυνηγούσαν αυτούς. Μα για να κυνηγήσουν οι ίδιοι τα θηρία, ούτε λόγος. Διότι τον πρώτο εκείνο πολύ παλιό καιρό… κυνηγοί ακόμη δεν υπήρχαν. Μετρημένοι στα δάχτυλα ήταν όσοι τολμούσαν να τα βάλουν με λύκους ή κάπρους ή φίδια ή ταύρους ανήμερους. Μετρημένοι όσοι κατάφερναν να παγιδέψουν αρκούδα ή αετό ή τίγρη ή άλογο. Λιγότεροι ακόμα όσοι τα ’βαζαν με δράκους, λάμιες, έχιδνες και σφίγγες. Και μόνο οι πραγματικοί ήρωες σφίγγανε τα δόντια και πολεμούσανε τα πιο άγρια, τα πιο φοβερά, τα πιο τρομερά θηρία: τα λιοντάρια.